و نيز فرموده :
« اسوء الناس عيشا الحسود » :
بدترين مردم از نظر آسايش در زندگى حسود است » در جاى ديگر فرموده :
« لا راحة فى الحسود » : « حسود آسايش ندارد » . و نيز مىفرمايد :
« الحاسد مغتاظ على من لا ذنب له » :
« حسود خشمناك است بر كسى كه بىگناه است » ! ( مصادر نهج البلاغه - مصادر نهج البلاغه - ج 4 ص 199 ج 4 ص 199 )
( 687 . )
عدهاى كه قبل از شريف رضى مىزيستهاند اين سخن را نقل كردهاند از جمله آنها ابو عثمان جاحظ در كلمات صدگانه ابو عثمان جاحظ - كلمات صدگانه - اى كه از امام برگزيده است مىباشد .
( 688 . )
كلمه 116 نيز عين اين سخن است و هيچگونه تفاوتى با هم ندارند .
ممكن است شريف رضى آن را با اضافهاى چنان كه خود گفته نقل كرده ولى نساخ آن را حذف كردهاند .
اين سخن را مرحوم شيخ طوسى در كتاب امالى شيخ طوسى - امالى - در ضمن سخنى طولانى از امام صادق از امير مؤمنان ( ع ) نقل كرده است .
( 689 . )
اين حديث را ازهرى در كتاب تهذيب اللغه ازهرى - تهذيب اللغه - ماده قزع ج 1 ص 185 در ماده قزع ج 1 ص 185 و هروى در جمع بين بين الغريبين 1 هروى - جمع بين الغريبين - بنا بنقل ابن اثير در النهاية 2 ابن اثير - النهاية - ج 2 ص 170 ماده ذنب ج 2 ص 170 ماده ذنب آوردهاند .