قوله : . . . و اسمع دعائى اذا دعوتك و اسمع ندائى اذا ناديتك و اقبل علىّ اذا ناجيتك .
خداوندا ! . . . بشنو دعايم را هنگامى كه تو را مىخوانم و بشنو فريادم را هنگامى كه تو را به فرياد مىخوانم و به من التفاتى فرما هنگامى كه به پنهانى راز و نيازم را بر تو مىگشايم .
اصرار در شنيدن دعا
فقرهاى است كه در انگيختن سؤال ، ستايش انگيز است ، چه براى صاحبدلان جوينده همچون عقربهاى است به سوى ژرفاى زلال معرفت ، زيرا اين فقره از دعاى شريف به خوبى دلالت مىكند كه نيايشگر و داعى ، مصرّانه از خداوند متعال مىخواهد كه دعا و ندا و مناجاتش را بشنود و به وى عنايت و التفات نمايد ، و اين چنين خواستنى مشعر بر اين است كه دعا كننده - و العياذ باللّه - به معناى « سميع بودن » خداوند متعال آگاهى لازم ندارد ، در صورتى كه سميع بودن خداوند - عزّ و جلّ - از ضروريّات دين مبين اسلام است ، و تعبير