اجابت در آيهء شريفه مطلق است و بديهى است كه اطلاق اجابت مستلزم اطلاق دعا مىباشد ، يعنى هر دعا از هر دعا كنندهاى كه در حوزهء اجابت حضرت مجيب الدعوات است .
آن نياز مريمى بودست و درد * كه چنان طفلى سخن آغاز كرد
جزو او بى او براى او بگفت * جزو جزوت گفت دارد در نهفت
دست و پا شاهد شوندت اى رهى * منكرى را چند دست و پا نهى
ور نباشى مستحق شرح و گفت * ناطقهء ناطق تو را ديد و بخفت
هر چه رويد از پى محتاج رست * تا بيابد طالبى چيزى كه جست
حقتعالى گر سماوات آفريد * از براى رفع حاجات آفريد
هر كجا دردى دوا آنجا رود * هر كجا كشتى است آب آنجا رود
هر كجا مشكل جواب آنجا رود * هر كجا فقرى نوا آنجا رود
آب كم جو تشنگى آور بدست * تا بجوشد آبت از بالا و پست
تا نزايد طفلك نازك گلو * كى روان گردد ز پستان شير او
رو بدين بالا و پستيها به دو * تا شوى تشنه و حرارت را گرو
بعد از آن از بانگ زنبور هوا * بانگ آب جو بنوشى اى كيا
حاجت تو كم نباشد از حشيش * آب را گيرى سوى او مىكشيش
گوش گيرى آب را تو مىكشى * سوى زرع خشك تا يابد خوشى
زرع جان را كش جواهر مضمرست * ابر رحمت پر ز آب كوثر است
تا سقا هم ربهم آيد خطاب * تشنه باش اللّه اعلم بالصواب « 1 »
گفتهاند : مراد از زنبور هوا رعد است و ابن عباس از
هامش
( 1 ) . مثنوى دفتر سوم ، ابيات : 3219 چاپ نيكلسون .