هر كس كه اميدوار به لقاى پروردگار خويش است ، بايد عمل صالح انجام دهد و در عبادت پروردگارش احدى را شريك نسازد .
چنان كه مىبينيد ، دولت لقاء الرّب تبارك و تعالى را مرهون وارستگى از هر گونه شرك اعلان فرموده است و لفظ « احد » كه مسبوق به نفى شود ، شامل هر چيزى مىشود ، حتى جمادات ، و به عبارت ديگر : دولت مغبوط لقاى پروردگار مرهون دين خالص و آزاد از ايادى ربوبيّت همهء اكون است :
« الا للّه الدين الخالص . »
« 1 »
پرستندگان اموال و رجال
وقوع اصناف مختلف اشيا در معرض عبادت ، مورد اشاره در بعضى از روايات است كه از آن جمله مال و جاه است كه با ظرافتى خاصّ در اين روايت مروى از رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله بيان گرديده است :
تعس عبد الدينار و الدرهم و القطيفة و الخميصة ان اعطى رضى و ان لم يعط سخط ، تعس و انتكس و اذا شيك فلا انتقش ، طوبى لعبد آخذ بعنان فرسه في سبيل اللّه اشعث رأسه ، مغبرة قدماه ، ان كان في الحراسة كان في الحراسة و ان كان في الساقه كان في الساقه ، ان استأذن لم يؤذن له ، و ان شفع لم يشفّع . « 2 » نابود باد بندهء دينار و درهم و حوله و جامه زيبا ، اگر به او عطايى
هامش
( 1 ) زمر - 3 .
( 2 ) باب الحراسة في كتاب الجهاد من صحيح البخاري .