فرزند ابى عبد اللّه حسين الاصغر فرزند امام همام زين العابدين عليه السّلام » . « 1 »
ولادت
در سال 1291 ه . ق ، معظم له در شهر خوانسار و در محله « صفائيه » ، ديده به جهان گشود . شايد به همين دليل ، لقب « صفائى » را براى خود برگزيد . « 2 »
تحصيلات
سيد احمد ، سيادت و شرافت را - كه از پدران والامقامش به ارث برده بود - با فضيلت علم و دانش درهم آميخت و به فراگيرى علوم دينى روى آورد . نخست ادبيات و سطوح را نزد استادان شهرش فراگرفت . برخى از اين استادان عبارتند از حضرات آيات :
1 . علامه شيخ محمّد حسين خوانسارى ، كه ادبيات را نزد وى آموخت .
2 . حكيم متأله آخوند ملا محمّد على خوانسارى ، كه شرح منظومه را از او فراگرفت .
3 . آخوند سيد على اكبر بيدهندى خوانسارى ( د . 1342 ه . ق ) ، كه سطوح را تدريس مىكرد .
هجرت به اصفهان
حاج سيد احمد صفائى به سال 1310 ه . ق و در 20 سالگى از زادگاهش به حوزهء علميه اصفهان - كه در آن روزگار شاهد اوج عظمت و شكوه خويش بود - مهاجرت كرد . در آنجا به مدت 12 سال ، مراتب علمى خويش را در محضر استادان فن تكميل كرد و به آموختن علوم فقه ، اصول ، كلام ، فلسفه ، رجال ، درايه و حديث همت گماشت .
هامش
( 1 ) . استادى ، فهرست هزار و پانصد نسخهء خطى ، 5 .
( 2 ) . مرعشى ، المسلسلات ، ج 2 ، 81 .