مردم مىپرداخت و براى آنان نسخههاى شفابخش مىنگاشت . « 1 » همچنين وى از كشاورزى و آفات و سمومات آن با اطلاع بود ، و حتى زمانى محصول گندم يكى از مناطق اطراف بوشهر دچار آفتزدگى شد ، و تنها با رعايت دستورالعمل آيت اللّه بلادى بود كه آفت از كشتزارهاى آنان بر طرف شد و محصولشان نجات يافت . « 2 »
اجازات
مرحوم آيت اللّه سيد عبد اللّه بلادى از غالب اساتيد خويش اجازات اجتهادى گرفت . اما شيوخ روايت ايشان تنها آيت اللّه شيخ عبد الهادى شليله بغدادى ( د .
1333 ه . ق ) ( از شيخ اعظم انصارى ) ، و علامه ميرزا على اكبر صدر الاسلام همدانى ، معروف به دبير الدين ( د . 1325 ه . ق ) ، صاحب كتاب الدعوة الحسنى ( از محدث نورى ) مىباشد . « 3 » او در دادن اجازه به ديگران بسيار محتاط بود و تا از آنان امتحان ( كتبى يا شفاهى ) نمىگرفت ، بديشان اجازهء روايت نمىداد . به همين دليل كتاب الكلام الوجيز فى تمرين المستجيز را نگاشت ، تا با پاسخ دادن به پرسشهاى اين كتاب ، شايستگى شخص براى كسب اجازهء روايت ، آشكار شود .
برخى از كسانى كه از ايشان اجازه نقل حديث گرفتهاند ، عبارتند از :
1 . آيت اللّه سيد شهاب الدين حسينى نجفى مرعشى : در شعبان 1356 ه . ق ، او خطاب به آيت اللّه نجفى مىنويسد :
« بر شما باد به احتياط در دين و امور مسلمين ، و هميشه خدا را حاضر و ناظر بر خود بدان . و تمام اقوال و افعال ، بلكه خيالات باطنى خود را مواظب باشيد . از آنكه مبادا بر خلاف رضاى خدا و رسول و امام عصر واقع شود - العياذ باللّه - ، و خيلى احتراز كنيد از اكل حرام كه در فساد ذريه هم دخيل است » .
هامش
( 1 ) . ياحسينى ، نگاهى به مبارزات آيت اللّه بلادى ، ص 28 .
( 2 ) . همان ، ص 29 .
( 3 ) . همان ، ص 18 .