ايشان پس از فراگيرى برخى از مقدمات ، به اصفهان سفر كرد و ظاهرا در درس آيت اللّه علامه سيد اسد اللّه اصفهانى ، فرزند حجت الاسلام شفتى ، شركت نمود .
در آن زمان آوازهء علمى نجف كه با رياست صاحب جواهر به اوج ترقى رسيده بود ، به گوش او رسيد . لذا به منظور بهرهورى از محضر اساطين دانش ، وى رخت سفر به تن كرد و راهى نجف شد .
مرحوم حاجى در محضر استادان فن سالها زانو به زمين زد ، و از خرمن فيض آنان توشهها برگرفت ، و در خلال تحصيل خويش به تصنيف و تأليف نيز پرداخت .
استادان
مرحوم حاجى در نجف و كربلا و پيش از آن در اصفهان ، در محضر اين بزرگان حاضر شد ، و از سرچشمهء زلال دانش ايشان سيراب گرديد :
1 . حاج سيد اسد اللّه اصفهانى ( د . 1290 ه . ق ) « 1 »
2 . شيخ محمّد حسن نجفى ، صاحب جواهر ( د . 1266 ه . ق ) « 2 »
3 . سيد ابراهيم حائرى قزوينى ، صاحب ضوابط ( د . 1263 ه . ق ) « 3 »
4 . شيخ حسن بن شيخ جعفر كاشف الغطاء ، صاحب انوار الفقاهة ( د . 1262 ه . ق )
5 . شيخ مشكور حولاوى نجفى ( د . 1272 ه . ق )
6 . شريف العلماء مازندرانى ( د . 1245 ه . ق ) « 4 »
حاجى در نجف در خلال تحصيل به تأليف و تصنيف پرداخت ، و نوشتارهاى بسيارى در علم اصول به رشتهء تحرير درآورد . در سال 1244 ه . ق « 5 » يا
هامش
( 1 ) . حرز الدين نجفى ، معارف الرجال ، ج 2 ، ص 13 .
( 2 ) . تهرانى ، نقباء البشر ، ج 3 ، ص 1504 .
( 3 ) . معلم حبيب آبادى ، مكارم الآثار ، ج 3 ، ص 696 .
( 4 ) . حرز الدين نجفى ، معارف الرجال ، ج 2 ، ص 113 ، شمارهء 4 تا 6 .
( 5 ) . موسوى كاظمى ، احسن الوديعة ، ج 1 ، ص 83 ؛ واعظ خيابانى ، علماء معاصرين ، ص 26 .