إنّا إليه راجعون ) بر زبان راند و چشمانش اشكبار شد و چون علّت را پرسيدند ، فرمود : « اين ، جبرئيل است كه از سرزمين كنار فرات به نام كربلا برايم خبر آورده كه فرزندم حسين ، پسر فاطمه ، در آن جا كشته مىشود » .
گفته شد : اى پيامبر خدا ! چه كسى او را مىكشد ؟
فرمود : « مردى به نام يزيد ، كه خدا به عمرش بركت ندهد ! گويى جايگاه به خاك افتادن و به خاك سپردنش را و سرش را كه به هديه آوردهاند ، مىبينم . به خدا سوگند ، هيچ كس به سر فرزندم حسين نمىنگرد و شادى نمىكند ، جز آن كه خداوند ، دل و زبانش را دوگونه مىكند » .
پيامبر صلى اللَّه عليه و آله از آن سفر ، اندوهناك باز گشت و سپس از منبر ، بالا رفت و خطبه خواند و اندرز داد ، در حالى كه حسين عليه السلام و حسن عليه السلام ، پيش رويش بودند .
هنگامى كه پيامبر صلى اللَّه عليه و آله از خطبهاش فارغ شد ، دست راستش را بر سر حسن عليه السلام و دست چپش را بر سر حسين عليه السلام نهاد و آن گاه سرش را به سوى آسمان بالا برد و گفت : « خدايا ! من ، محمّد ، بنده و پيامبرت هستم و اين دو ، پاكان خاندانم و برگزيدگان نسل و تبارماند و كسانى هستند كه به جاى خود در ميان امّتم مىنهم . خدايا ! جبرئيل به من خبر داده كه اين فرزندم ، كشته و وانهاده مىشود . خدايا ! به خاطر كشته شدنش ، بركتش بده و او را از سَروران شهيدان قرار ده ، كه تو بر هر كارى توانايى . خدايا ! كشنده و واگذارنده او را بركت نده ! » .
مردم در مسجد ، صدا به گريه بلند كردند . پيامبر صلى اللَّه عليه و آله فرمود : « آيا مىگرييد و او را يارى نمىدهيد ؟ ! خدايا ! تو خود ، ولى و ياور او باش » .
ابن عبّاس مىگويد : سپس پيامبر صلى اللَّه عليه و آله با رنگى دگرگون و سرخ و برافروخته باز گشت و در حالى كه از چشمانش اشك مىريخت ، خطبهاى رسا و كوتاه خواند . « 1 »
هامش
( 1 )
لَمّا أتَت عَلَى الحُسَينِ عليه السلام مِن مَولِدِهِ سَنَتانِ كامِلَتانِ ، خَرَجَ النَّبِيُّ صلى اللَّه عليه و آله في سَفَرٍ لَهُ ، فَلَمّا كانَ في بَعضِ الطَّريقِ وَقَفَ ، فَاستَرجَعَ ودَمَعَت عَيناهُ ، فَسُئِلَ عَن ذلِكَ ، فَقالَ : هذا جَبرَئيلُ عليه السلام يُخبِرُني عَن أرضٍ بِشاطِىِ الفُراتِ ، يُقالُ لَها كَربَلاءُ ، يُقتَلُ بِها وَلَدِيَ الحُسَينُ ابنُ فاطِمَةَ .
فَقيلَ : مَن يَقتُلُهُ - يا رَسولَ اللَّهِ - ؟ فَقالَ : رَجُلٌ يُقالُ لَهُ : يَزيدُ ، لا بارَكَ اللَّهُ لَهُ في نَفسِهِ ! وكَأَنّي أنظُرُ إلى مَصرَعِهِ ومَدفَنِهِ بِها ، وقَد اهدِيَ بِرَأسِهِ ، و وَاللَّهِ ، ما يَنظُرُ أحَدٌ إلى رَأسِ وَلَدِيَ الحُسَينِ فَيَفرَحُ ، إلّا خالَفَ اللَّهُ بَينَ قَلبِهِ ولِسانِهِ .
قالَ : ثُمَّ رَجَعَ النَّبِيُّ صلى اللَّه عليه و آله مِن سَفَرِهِ ذلِكَ مَغموماً ، ثُمَّ صَعِدَ المِنبَرَ ، فَخَطَبَ ووَعَظَ ، وَالحُسَينُ بنُ عَلِيٍّ عليه السلام بَينَ يَدَيهِ مَعَ الحَسَنِ عليه السلام .
قالَ : فَلَمّا فَرَغَ مِن خُطبَتِهِ ، وَضَعَ يَدَهُ اليُمنى عَلى رَأسِ الحَسَنِ عليه السلام ، وَاليُسرى عَلى رَأسِ الحُسَينِ عليه السلام ، ثُمَّ رَفَعَ رَأسَهُ الَى السَّماءِ ، فَقالَ :
اللَّهُمَّ إنّي مُحَمَّدٌ عَبدُكَ ونَبِيُّكَ ، وهذانِ أطايِبُ عِترَتي ، وخِيارُ ذُرِّيَّتي وأرومَتي ، ومَن اخَلِّفُهُم في امَّتي ، اللَّهُمَّ وقَد أخبَرَني جِبريلُ بِأَنَّ وَلَدي هذا مَقتولٌ مَخذولٌ ، اللَّهُمَّ فَبارِك لَهُ في قَتلِهِ ، وَاجعَلهُ مِن ساداتِ الشُّهَداءِ ، إنَّكَ عَلى كُلِّ شَيءٍ قَديرٌ ، اللَّهُمَّ ولا تُبارِك في قاتِلِهِ وخاذِلِهِ !
قالَ : وضَجَّ النّاسُ فِي المَسجِدِ بِالبُكاءِ .
فَقالَ النَّبِيُّ صلى اللَّه عليه و آله : أتَبكونَ ولا تَنصُرونَهُ ؟ اللَّهُمَّ فَكُن أنتَ لَهُ وَلِيّاً وناصِراً .
قالَ ابنُ عَبّاسٍ : ثُمَّ رَجَعَ وهُوَ مُتَغَيِّرُ اللَّونِ ، مُحمَرُّ الوَجهِ ، فَخَطَبَ خُطبَةً بَليغَةً موجَزَةً وعَيناهُ يَهمِلانِ دُموعاً 8
( الفتوح : ج 4 ص 325 ؛ الملهوف : ص 93 ) .