دگرسانى بسيار گستردهاى يافته بود . امام صادق عليه السلام از اين موقعيت و فضاى به دست آمده ، نهايتِ بهره را برد و در تبيين و تفسير ابعاد دين و قرآن كريم ، بسى كوشيد .
در ميان كوششهاى امام صادق عليه السلام ، چه در گفتار و چه در عمل و رفتار ، حادثه كربلا جايگاه بس مهمّى دارد . آموزههاى آن بزرگوار در ارائه قالب ، اصول كلّى و ساختار عزادارى ، شايان توجّه است .
امام صادق عليه السلام تأكيد مىفرمود كه روز عاشورا بايد در يادها بماند و مصيبت اين روز ، بسى مهم تلقّى شود و در بزرگداشت آن ، كوشش شود . از اين رو ، توصيه مىفرمود كه : مؤمنان ، در روز عاشورا به عزا بنشينند و آنان كه برايشان ممكن است ، بر سرِ مزار آن شهيدِ شاهد ، حضور يابند ، لباس عزا به تن كنند و از لذّات و سرخوشى و خوردن غذاهاى لذيذ ، امساك كنند و حادثه غمآگين و شگفت كربلا را در ذهن ، مجسّم نمايند و هر چند به تنهايى ، به ياد آن روز باشند و عزادارى كنند .
به راستى ، آيا اين همه ، فراتر از يادآورى يك داستان غمانگيز نيست ؟ عاشورا در سيره امامان عليهم السلام ، به دوش كشيدن يك فرهنگ است . عاشورا ، يك مكتب است ، نه صرفاً حادثهاى غمانگيز و اسفبار .
ج - توسعه عزادارى ( روزگار امام كاظم عليه السلام و امام رضا عليه السلام )
روزگار امام كاظم عليه السلام ، روزگارى شايان توجّه و به لحاظ سياسى و فرهنگى ، بسيار تأمّلبرانگيز است ؛ چرا كه روزگارى است كه شيعه در آستانه يك خيزش همگانى است . از اين رو ، آموزههاى امام كاظم عليه السلام ، تنبّهآفرين اند .
امام كاظم عليه السلام از آغاز محرّم ، حزن و اندوه خود را بر مىنمود و آن را تا روز عاشورا ، ادامه مىداد و بدين سان ، عزادارى دهه اوّل محرّم را پايهگذارى نمود و در حقيقت ، ادب عزادارى روز عاشورا را براى شيعيان ، رقم زد . امام عليه السلام با اين رويكرد ، چنان نمود كه مؤمنان ، بايد به استقبال روز عاشورا بروند و از چند روز پيش از آن ، به اين رويداد مهم ، توجّه كنند و آن روز را در اوج عزادارى سر كنند .