سوگند به جان خودم كه مادرش ، فرزند جعفر طيار ، هنگامى كه او را در شكم داشت ، خصال و بوى خوشى داشت كه ناخوش نداشت در آنجا باشد .
راستى كه مادرش با چهره او چهره روزگار را ، روشن و اسلام را به وجود او خشنود كرد و فرزند او خشم خود را فرو برنده بود .
هيچ زن هاشمى مانند او نزاييد و هيچ دستى ، مانند او را پرستارى نكرد تا از شير باز گرفته شد .
دايىهاى يحيى
« عبدالله بن حسين بن عبدالله بن اسماعيل بن عبدالله بن جعفر طيار ( ع ) » ، تنها دايى يحيى بن عمر بن يحيى است . وى شاعرى توانا بود و با عنوان « كلب الجنه » از او ياد مىشود و نسلش در بغداد سكونت داشت . « 1 »
ابوالحسن عمرى نسابه مىنويسد :
اسماعيل بن عبدالله ، از زهاد عصر خود بود و تداوم نسل او از يك زن صوفى است كه مادرش دختر نبطيه بود و پدرش « حسين بن عبدالوهاب بن على بن حسين ابن محمد بن عبدالله مذكور » نام داشت و با مرگش نسل طيار از اسماعيل در عراق منقرض شد . « 2 »
هامش
( 1 ) . تهذيب الانساب ، ص 356 ؛ الفخرى ، ص 192 .
( 2 ) . المجدى ، ص 298 ؛ عمدة الطالب ، ص 41 .