الف ) سياست همسويى با غرب
ايران و عربستان در شرايطى كه جهان پس از جنگ جهانى دوم به دو بلوك شرق و غرب تقسيم شده و جنگ سرد ميانشان برقرار بود ، سياست همراهى با غرب را در پيش گرفتند . اين مسئله ايران را با عربستان هميشه محافظهكار و در عين حال ، متحد با غرب در يك جهت قرار داد كه سياستها و موضعگيرىهاى مشتركى در مسائل بين المللى داشتند .
افزون بر آن ، در آن زمان ، جهان عرب به دو اردوگاه محافظهكاران و رژيمهاى شبه سوسياليستى تقسيم شده بود كه عربستان در اردوگاه اول قرار داشت . همين امر سبب افزايش روابط و در يك راستا قرار گرفتن دو كشور ايران و عربستان در خاورميانه شد . هر دو كشور ، دشمنان منطقهاى چون ناصريسم و بعثيسم داشتند . اين مشتركات سبب شد تا برخى مسائل اختلاف برانگيز كه در حج اتفاق مىافتاد و همچنين عضويت ايران در پيمان بغداد و نيز روابط ايران و اسرائيل كه عربستان در آن زمان ، آن را برنمىتابيد ، در روابط دو كشور ايران و عربستان چندان اثرگذار نباشند .
ب ) دشمنى با كمونيسم
ايران و عربستان با گسترش كمونيسم در خاورميانه ، مخالف بودند . آنها پس از جنگ جهانى دوم و شروع جنگ سرد ، در استراتژىهاى امريكا نقش و جايگاه ويژهاى يافتند تا از نفوذ كمونيسم از طريق آنها در منطفه جلوگيرى شود . دكترين آيزنهاور در سال 1957 م بيان مىداشت كه امريكا در برابر تهديدهاى شوروى ، از نظر سياسى ، نظامى و اقتصادى از دولتهاى خاورميانه حمايت مىكند . ايران ، عربستان و كشورهاى ميانهرو عرب چون عراق ، اردن و لبنان از اين دكترين حمايت