سطر دوم : در اين سطر كه با خطّ ثلث عريض و كشيده كتيبه كردهاند ، آيات 197 سورهء بقره و 61 سورهء مؤمنون ، 18 تا 24 سورهء توبه و 261 تا 263 سورهء بقره به ترتيب كاشىكارى شده است .
سطر سوم : در اين سطر با خطّ ثلث كوتاه و موازى ، با دو سطر فوقانى يادشده ، آيات 36 و 37 سورهء نور و 98 سورهء نحل و سورهء فتح كتيبه شده است .
2 - 3 / ب : محراب سليمانى
اين محراب ، غرب منبر و در امتداد حدّ قِبلى مسجدالنّبى كه در عصر رسول اسلام صلى الله عليه و آله بوده است ، قرار دارد ؛ يعنى در حدّ نهايى جنوبى مسجد ، قبل از حدّ جنوبى توسعهء عمربن خطاب و عثمان بن عفان .
محراب سليمانى در محلّ ستون سوم غرب منبر و ستون هفتم از بابالسّلام واقع شده است و به نام محراب حنفى نيز شهرت دارد .
محراب مذكور از ساختههاى « طوغان شيخ » در حوالى سال 860 ه . ق . است .
طوغان شيخ با احداث اين منبر چنين نظر داشت كه امام حنفىها در مدينه ، در مكان مذكور بايستد و حنفىها پشت سر او به امام خود اقتدا كنند ؛ نه به امامِ شافعىها ، كه در محراب عثمانى امامت داشت .
اين تصميمگيرى منجر به اختلاف مسلمانان و متفرّق شدن آنان در مدينه شد ؛ تا اينكه در سال 1229 ه . ق . كه « محمّدعلى پاشا » حكمران مصر ، به زيارت مدينه آمد ، با حاكم مدينه ، سلطان محمود عثمانى ، جهت رفع اين اختلاف و منازعه ، تبادل نظريه نمود و در نتيجه دستور داد تا يك روز و شب در محراب حنفىها و روز و شب ديگر در محراب نبوى ، جماعت را امامت كنند . همچنين در مراسم و اعياد ، پس از اتمام نماز حنفىها ، شافعىها به نماز ايستند . ولى اين راه حلِ موقتى ، نتيجهاى به بار نياورد و اختلافات همچنان دامنهء خود را گستراند .
محراب حنفىها در زمان سلطان سليمان عثمانى تجديد بنا و به نحو بسيار زيبا و با حفظ هيكل ظاهرى و متناسب با محراب نبوى بازسازى و نماسازى شد . پشت بناى
مدينه شناسى ( ط مشعر ) ( فارسى ) — صفحة 168
مساهمون: محمد باقر النجفي
ص١٦٨