بود و آنگاه كه از قبر او برمىخاستم ، آن را پر از نور و روشنايى ديدم . « 1 »
بعد از سخنان رسول اكرم ( ص ) ، همگان با آرامگاه وى وداع كرده و در حالى كه به سعادت بزرگ اين مادر بزرگ فكر مىكردند و در دل به آن مرحبا مىگفتند ، به خانه مراجعت نمودند .
سالها بعد ، در كنار آرامگاه وى ، چهار حجّت خداوندى كه نوههاى بزرگوار وى بودند ؛ يعنى حضرت مجتبى ( ع ) ، حضرت زينالعابدين ( ع ) ، حضرت باقر ( ع ) و حضرت صادق ( ع ) مدفون گرديدند . اين قبور نورانى ، در كنار قبر مادربزرگشان ، يادآور و نماد اوج اتصال روحى فاطمه بنت اسد ( س ) به ولايت و امامت مىباشد . به همين جهت است كه در زيارت آن بزرگوار ، طبق آموزه حجج الهى ، پس از سلام به پيامبر اسلام عرضه مىداريم :
سلام بر فاطمه بنت اسد هاشمى ، همان صدّيقه مرضيه ( با توجه به اينكه مقام صدق و رضا كه امام معصوم به وى عرضه داشته ، حاكى از اوج تعالى وى مىباشد ) همان پاكسيرت ، كريمصفت كه سرپرستى خاتم النبيين ( ص ) را برعهده گرفت و مادر او بود . سلام
هامش
( 1 ) . بحارالانوار ، ج 35 ، ص 179 .