الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَنْزَلَ عَلى عَبْدِهِ الْكِتابَ وَ لَمْ يَجْعَلْ لَهُ عِوَجاً قَيِّماً ( قيّما ) منصوب است بفعل مقدر يعنى ( جعله قيّما ) او را مستقيم گردانيد در اين آيه مطالبى مندرج گرديده : اول - ببشر تذكر ميدهد و طريق حمد و ستايش خود را از قبل قرآن بوى ميآموزد كه چگونه بايستى خداى خود را ستايش بنمايى ، حمد و ستايش و ثناء را مخصوص به آن خدايى گردانى كه از راه لطف و كرم براى هدايت بشر قرآن را بر بنده مقرّب خود فرود آورده . دوم - اشاره است بعظمت قرآن كه انزال قرآن را بلا واسطه به خود نسبت ميدهد و خود را به قرآن معرفى مينمايد زيرا كه در مقام توصيف خود فرمود ( اللَّه ) آن كسى است كه بر بنده خود كتاب ( قرآن ) را نازل گردانيده و بما ارشاد مينمايد كه از قبل قرآن طريق بندگى و سعادت خود را بيابيم . سوم - رسول گرامى خود را بمقام عبوديت و بندگى كه بالاترين مقامات ممكنات است معرفى نموده و او را ستوده به اينكه بهترين كتابهاى آسمانى كه متّصف بكلام اللَّه است بر او نازل گردانيده .