( ترجمه )
( 26 / 227 - 176 )
جماعت ( ايكة ) پيمبران را تكذيب نمودند ( 176 )
هنگامى كه شعيب به آنها گفت آيا از عذاب خدا نميترسيد ( 177 )
حقيقة من براى شما رسول امينم ( 178 )
از خدا بترسيد و مرا اطاعت كنيد ( 179 )
و من از شما اجر و پاداش نمىطلبم مزد من نيست مگر بر پروردگار جهانيان ( 180 )
پيمانه فروش را تمام بدهيد و از كاهندگان و زيان رسانندگان نباشيد ( 181 )
( و جنس خود را ) به ميزان راست و بىعيب بسنجيد ( 182 )
و از اجناس مردم كم نكنيد و در زمين فساد ننمائيد ( 183 )
و از عذاب آن كسى كه شما را و گذشتگان را آفريده بترسيد ( 184 )
آن جماعت بشعيب گفتند حقيقة تو را سحر كردهاند ( 185 )
تو بشرى نيستى مگر مثل ما و گمان ميكنيم تو از دروغگويانى ( 186 )
اگر راست مىگويى ( و پيمبرى ) پاره ابرى كه ( در آن عذاب باشد ) از آسمان بر ما فرود آور ( 187 )
شعيب گفت پروردگار من عالمتر است به آنچه شما عمل ميكنيد ( 188 )
و چون شعيب را تكذيب نمودند آنان روز سايه به عذاب سخت مبتلا گرديدند و حقيقة آن عذاب بزرگى بود ( 189 )
و آيت و نشانه ( قدرت الهى ) بدرستى در آن هويدا بود و با اين حال بيشتر آنها از گروندگان نبودند ( 190 )
و هر آينه پروردگار تو مقتدر و غالب و مهربان است ( 191 )
و حقيقة اين قرآن ( بزرگوار ) فرستاده شده از طرف پروردگار جهانيان است ( 192 )
( بتوسط ) روح الامين ( جبرئيل )
بقلب تو نازل گرديده ( 193 ) تا آنكه از تهديد و اندرز دهندگان بوده باشى ( 194 )
و اين قرآن به زبان عربى فصيح هويدا گرديد ( 195 )
و نام اين قرآن در كتابهاى پيمبران پيشينيان ثبت