در آيه اول امر به ازدواج نموده براى اينكه از زنا محفوظ مانيد و خوف از فقر را بوعده وسعت رزق مرتفع گردانيده و در اين آيه دوم امر بعفاف و صبر و خوددارى مينمايد كه واقع در خلاف نگرديد تا وقتى كه خدا از فضل خود شما را وسعت دهد ، شايد اشاره به اين باشد كه اگر پيش از وسعت مالى عفّت خود را نگاه داريد و در زنا واقع نگرديد همين خوددارى و عفّت شما سبب وسعت و غناى شما ميگردد كه بتوانيد ازدواج كنيد و مهر و نفقه بدهيد زيرا وقتى شما عفّت خود را نگاه داشتيد و چشم اميد بكرم حقّ تعالى دوختيد خداوند بشما تفضل نموده و بىنيازتان ميگرداند و وسائل ازدواج شما را فراهم آرد . وَ الَّذِينَ يَبْتَغُونَ الْكِتابَ مِمَّا مَلَكَتْ أَيْمانُكُمْ فَكاتِبُوهُمْ إِنْ عَلِمْتُمْ فِيهِمْ خَيْراً وَ آتُوهُمْ مِنْ مالِ اللَّهِ الَّذِي آتاكُمْ ( ما ) موصوله در ( ممّا ) با صله‌اش مبتداء ( فكاتبوهم ) خبر او مىشود و باجماع فقهاى عامه و خاصه امر ( فكاتبوهم ) امر استحبابى است نه وجوبى مگر بعضى از مفسرين كه حمل بر وجوب نموده‌اند و در مقابل اجماع اعتنايى به اين قول نميشود . آيه راجع به حكم عبيد و اماء است آن غلامان و كنيزانى كه در بند بندگى شما ميباشند و زر خريد شما هستند اگر خواستند خود را از رقيّت بندگى آزاد كنند بايستى با صاحب خود مكاتبه كنند به اينكه يا بنويسند و يا قرارداد محكم