وَ الْفَجْرِ ، وَ لَيالٍ عَشْرٍ فجر در لغت بمعنى قطع و شكافتن آمده مثل قوله تعالى وَ فَجَّرْنَا الْأَرْضَ عُيُوناً وَ فَجَّرْنا خِلالَهُما نَهَراً تَفْجُرَ لَنا مِنَ الْأَرْضِ يَنْبُوعاً و صبح را فجر گويند نظر به اينكه سياهى شب را ميشكافد و فجّار جمع فاجر و فجور بمعنى پاره كردن پرده ديانت است قوله تعالى كَلَّا إِنَّ كِتابَ الفُجَّارِ لَفِي سِجِّينٍ وَ إِنَّ الْفُجَّارَ لَفِي جَحِيمٍ و نظائر آن در قرآن بسيار آمده و در اين آيه بالا فجر بمعنى قطع شدن شب به اول روشنايى عمود صبح است كه در طرف مشرق نمايان مىگردد و سياهى شب را بروشنايى روز قطع مىنمايد . فجر دو قسم است : فجر كاذب و فجر صادق فجر كاذب اول روشنايى است كه دم افق پهن ميگردد و مثل دم گرگ كشيده مىشود و قطع مىگردد پس از آن روشنايى ديگرى پديد مىشود و دم افق پهن ميگردد و آن را فجر صادق نامند . در تفسير على بن ابراهيم قمى است كه مقصود از شفع حسن عليه السّلام و حسين عليه السّلام و از وتر أمير المؤمنين عليه السّلام است .