اين چند آيه مربوط به يكديگر و بيك نظم و سياق واقع گرديده . نخستين در مقام وحدت و صفات الوهيت بر آمده سپس در مقام تذكر افعال و آثارى كه دلالت واضح دارند و ارائه ميدهند خلاقيت و مالكيت او را و اينكه اوست مدبر و تربيت كننده تمام موجودات كه همان نظم و نظام عالم وجود اقوى شاهد و بالاتر دليلى است بر وجود و وحدت و باقى صفات جلال و جمال خالق عالم . وَ إِلهُكُمْ إِلهٌ واحِدٌ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الرَّحْمنُ الرَّحِيمُ « إله » مأخوذ از إله و بمعنى معبود است چنانچه اندازه‌اى بيان آن در بِسْمِ اللَّهِ گذشت « إله واحد » آن كسى كه معبود شما و مستحق پرستش و ستايش است و شما را از نيستى بهستى و از عدم بوجود آورده و آنچه لوازم هستى و كمال وجود شما است از توانايى و دانايى و تمامى نعمتهاى ظاهرى و باطنى بشما افاضه نموده و در كف اقتدار شما نهاده آن خداى يگانه و يكتايى است كه نه در مرتبه الوهيت و نه در مرتبه صفات و نه در مرتبه ايجاد و افاضه خيرات شريك و انبازى براى وى نيست . واحد و احد دو صفت از اوصاف ذو الجلال الهى است احد است يعنى بسيط است و به هيچ وجه نه اجزاء خارجى و نه اجزاء ذهنى نميتوان براى او فرض نمود و هر موجود ممكن ملك باشد يا فلك حيوان باشد يا انسان جن باشد يا غير آن هر چه باشد باصطلاح حكماء ( زوج تركيبى است ) اگر تركيب شده از اجزاء خارجى نباشد مركب از دو