طريحى ( م 1085 ) است . او از بزرگان قرن 11 هجرى است اما تاريخ تولد و وفات وى گزارش نشده است .
تأليف . اين كتاب از يك مقدمه و سه بخش سامان يافته است .
در مقدمه ، مؤلف انگيزه و روش خود را در كتاب شرح مىدهد . او علت نگارش كتاب را وجود غلطهايى در باب دوازدهم كتاب جامع المقال استادش طريحى بيان مىكند . « 1 » و ازاينرو ابتدا به تصحيح اشتباهات جامع المقال و بيان عبارات آن براساس نسخههاى آن كتاب مىپردازد و پس از مدت زمانى تصميم به تأليف كتابى مستقل با حذف اغلاط جامع المقال و افزودن مطالب ديگر مىگيرد .
كاظمى در مقدمه روش خود را چنين شرح مىدهد :
در اين كتاب به اشتباهات مسلم باب دوازدهم جامع المقال طريحى متعرض شدهام و از آنجايى كه مبناى طريحى در ذكر راويانى كه بهواسطهء آنها به تمييز مشتركات پرداخته تنها مراجعه به كتب رجالى بوده است من با مراجعه به كتب [ اربعه ] حديثى ، راوى و مروىعنههاى زيادى را بدان افزودهام .
و نيز به كتاب منتقى الجمان فى معرفة الأحاديث الصحاح و الحسان تأليف حسن بن زيد الدين صاحب معالم مراجعه كردهام و از اين طريق راوى را بهواسطه روات فراوانى از همنامانش تمييز دادهام و مشخص كردهام . افزون بر اين اشتباهات صاحبان كتب اربعه در اسناد ، در زيادى و نقصان سند ، تغيير اسامى ، تبديل « واو » به « عن » و بالعكس كه در شناخت طبقهء راوى مهم بوده را گوشزد كردهام . « 2 » بعد از مقدمه كاظمى در سه بخش به تمييز مشتركات مىپردازد :
بخش اول : كسانى كه تنها در اسم مشترك هستند . تعداد 206 نفر در اين بخش ذكر شده و شيوه تمييز آنان از همنامان بيان شده است .
بخش دوم : كسانى كه در اسم خودشان و پدرشان مشترك هستند . تعداد 248
هامش
( 1 ) . هداية المحدثين الى طريقة المحمدين ، ص 4 .
( 2 ) . همان .