در دسترس نيافته است ( زيرنويس شمارهء 3 ص 83 مشترك . در برهان قاطع دربارهء بخش اول كاژه يا كازه آمده است كه : « بفتح زاى فارسى ( ژ ) خانه و منزل و مقام را گويند عموما و كمينگاه صياد را خصوصا . » ( برهان ، ج 2 : 248 ) و پيش از آن و در صفحهء پيشين در معناى كازه نوشته است : « كازه - بفتح زاى نقطهدار مطلق منزل و خانه را گويند عموما و خانه كه مزارعان از چوب و علف بر كنار زراعت سازند خصوصا و تالار و عمارت چوبيرا نيز گويند و صومعه و خلوتگاه نصاراى را هم گفتهاند كه در سرهاى كوه سازند ( دير ) و علامتى باشد كه صيادان در كنار دام از شاخهاى درخت سازند و چيزها از آن آويزند تا صيد از آن رميده به طرف دام و دانه آيد يا خود در عقب آن پنهان شده دام را بكشد و سايبان را نيز گويند » . بخش دوم ؛ يعنى فرنياد ، همانگونه كه گنابادى نيز نوشته در فرهنگها ديده نشده اما باتوجه به آنچه كه ياقوت و ساير نويسندگان دوران اسلامى براى مشخص ساختن يك محل از محلى ديگر آن را به نام معروفترين يا معتبرترين شخص آن محل نسبت مىدادند ، مىتوان فرض كرد كه اين « كازه فرنياد » مىتوانسته است كاخ يا عمارت متعلق به شخصى با نام فرنياد بوده باشد ( همانگونه كه مثلا در البلدان يعقوبى ( ص 55 ) آمده است كه : « . . . و سپس كنوكرد ، املاك خاندان على ابن هشام بن فر خسرو . . . » يا صومعهاى مسيحى با نام فرنياد باشد .
شرح
( 213 ) ياقوت ، معجم ، ج 2 : 546 .
( 214 ) همان اثر ، ج 3 : 16 .
( 215 ) همان ، 38 .
( 216 ) همان نويسنده ، مشترك : 100 ؛ نيز ، معجم ، ج 3 : 77 .
( 217 ) همان نويسنده ، معجم ، ج 3 : 113 - 114 .
( 218 ) همان ، 115 .
( 219 ) همان ، 126 .
( 220 ) همان ، 131 .
( 221 ) همان ، 136 .