38 / 38 - ابن الوليد ، عن الصفّار ، عن ابن عيسى ، عن محمّد بن إسماعيل ، عن حنّان بن سدير ، عن أبيه قال : قلت لأبي جعفر عليه السلام : أرأيت نوحاً عليه السلام حين دعا على قومه فقال :
رَبِّ لا تَذَرْ عَلَى الْأَرْضِ مِنَ الْكافِرِينَ دَيَّاراً * إِنَّكَ إِنْ تَذَرْهُمْ يُضِلُّوا عِبادَكَ وَ لا يَلِدُوا إِلَّا فاجِراً كَفَّاراً
« 1 » ؟
قال عليه السلام : علم أنّه لا ينجب من بينهم أحد .
قال : قلت : وكيف علم ذلك ؟
قال : أوحى اللَّه إليه :
أَنَّهُ لَنْ يُؤْمِنَ مِنْ قَوْمِكَ إِلَّا مَنْ قَدْ آمَنَ
« 2 » ، فعند هذا دعا عليهم بهذا الدعاء « 3 » .
سدير گويد : به امام باقر عليه السلام عرض كردم : نظر شما در مورد حضرت نوح عليه السلام كه بر قوم خود نفرين كرد و گفت : « پروردگارا ! هيچيك از كافران را بر روى زمين باقى مگذار * چرا كه اگر آنها را باقى بگذارى ، بندگانت را گمراه مىكنند و فرزندى جز بدكار و كافر به وجود نمىآورند » چيست ؟
حضرت فرمود : او مىدانست كه از ميان آنها فرزندى نجيب و شايستهاى ( كه ايمان بياورد ) متولّد نخواهد شد .
عرض كردم : چگونه اين مطلب را دانست ؟
فرمود : خداى بر او وحى نمود كه : « جز همين عدّهاى كه ايمان آوردهاند ديگر ابداً هيچ كس از قومت ايمان نخواهد آورد » ، در اينجا بود كه حضرت نوح عليه السلام بر
هامش
( 1 ) - نوح : 26 و 27 .
( 2 ) - هود : 36 .
( 3 ) - بحار الأنوار : ج 5 ص 283 ح 2 ، عن العلل .