بِمَكَّةَ . فَيَخْرُجُ النُّجَباءُ مِنْ مِصْرَ وَ الْأَبْدالُ مِنَ الشّامِ وَ عَصائِبُ الْعِراقِ ؛ رُهْبانٌ بِاللَّيْلِ ، لُيُوثٌ بِالنَّهارِ ؛ كانَ قُلُوبُهُمْ زُبُرَ الْحَدِيدِ ؛ فَيُبايِعُونَهُ بَيْنَ الرُّكْنِ وَ الْمَقامِ .
قالَ عِمْرانُ بْنُ الْحصينِ : يا رَسُولَاللَّهِ ! صِفْ لَنا هذَا الرَّجُلَ .
قالَ :
هُوَ رَجُلٌ مِنْ وُلْدِ الْحُسَيْنِ ؛ كَأَنَّهُ مِنْ رِجالِ شنوءَةٍ ، عَلَيْهِ عَباءَتانِ قُطْوانِيَّتانِ ؛ اسْمُهُ اسْمِي . فَعِنْدَ ذلِكَ تَفْرخُ الطُّيُورُ فِي أَوْكارِها وَ الْحِيتانُ فِي بِحارِها وَ تُمَدُّ الْأَنْهارُ وَ تَفِيضُ الْعُيُونُ وَ تُنْبِتُ الْأَرْضُ ضِعْفَ أُكُلِها ، ثُمَّ يَسِيرُ مُقَدَّمَتَهُ جَبْرَئِيلُ وَ ساقَهُ إِسْرافِيلُ ؛ فَيَمْلَأُ الْأَرْضَ عَدْلًا وَ قِسْطاً كَما مُلِئَتْ جَوْراً وَ ظُلْماً . « 1 »
عمران بن حصين : يا رسولاللَّه ! مهدى را برايمان توصيف كن ؟
حذيفه گويد : شنيدم كه رسول اكرم صلى الله عليه و آله مىفرمود : آن گاه كه زمان ظهور قائم فرا برسد ، منادىاى ندا مىدهد : « اى مردم ! دوران جباران بسر رسيد و كار به دست بهترينِ امّت محمد قرار گرفت ؛ پس به مكّه ملحق شويد » . در اين هنگام ، نجيبان از مصر و ابدال از شام و گروههايى خاص از عراق خروج مىكنند ؛ اينان كسانىاند كه راهبان شب و شيران روزند و دلهايشان همانند آهن ؛ اينان بين ركن ( حجرالاسود ) و مقام ( ابراهيم ) با او بيعت مىكنند .
عمران بن حصين مىگويد : گفتم : يارسول اللَّه ! اين مرد را براى ما توصيف كن .
حضرت صلى الله عليه و آله و سلم فرمود : او مردى از فرزندان حسين است و گويا از مردان شنسوه مىباشد ؛ او دو عباى قُطوانى بر دوش دارد ؛ نام او نام من است ؛ در اين هنگام است كه نوزاد پرندگان در لانههايشان سر از تخم در مىآورند و نهنگها در درياها زاد و ولد مىكنند و نهرها جارى مىشود و چشمهها لبريز مىشوند و زمينها دوچندان محصول مىدهند ؛ سپس جبرئيل در پيشاپيش او حركت و اسرافيل او را بدرقه مىكند و او
هامش
( 1 ) . بحار الأنوار ، ج 52 ، ص 304 ، ح 73 ، عن الاختصاص .