فَقالَ وَ ساقَ الْحَدِيثَ إِلى قَوْلِه صلى الله عليه و آله :
فَإِنَّكَ إِذا زَوَّجْتَ عَلِيّاً مِنْ فاطِمَةَ ، خَلَقْتُ مِنْها أَحَدَ عَشَرَ إِماماً مِنْ صُلْبِ عَلِيٍّ ، يَكُونُونَ مَعَ عَلِيٍّ اثْنَيْ عَشَرَ إِماماً ، كُلُّهُمْ هُداةٌ لِأُمَّتِكَ ؛ يَهْتَدُونَ ( يَهْتَدِي ) بِها كُلُّ أُمَّةٍ بِإِمامٍ مِنْها وَ يَعْلَمُونَ كَما عَلِمَ قَوْمُ مُوسى ، مَشْرَبَهُمْ « 1 » .
يا رسولاللَّه ! امامان پس از خود را به ما معرّفى كن
جابر بن يزيد جعفى از امام باقر عليه السلام ضمن حديثى طولانى و مفصل روايت كرده است كه ايشان دربارهء اين سخن خدا : « به او دستور داديم كه عصاى خود را بر آن سنگ مخصوص بزن ؛ ناگاه دوازده چشمهء آب از آن جوشيد آنگونه كه هر يك ( از طوايف دوازده گانه بنىاسرائيل ) چشمهء مخصوص خود را شناختند » .
فرمود : موقعى كه قوم موسى از خشكسالى و تشنگى شكايت كردند و از جناب موسى طلب آب نمودند ، او از خداى متعال براى آنان طلب آب نمود و تو خود شنيدى كه خدا در پاسخ اين درخواست ، به او چه فرمود ؛ نظير همين صحنه براى جدم رسولخدا صلى الله عليه و آله پيش آمد ؛ هنگامى كه مؤمنان خدمت آن حضرت رسيدند و گفتند : يا رسول اللَّه ! آيا مىشود امامان بعد از خود را براى ما معرفى كنى ( آنان كيانند ) ؟
راوى مىگويد حضرت عليه السلام پس از اينكه مطلب مفصلى از پيامبر نقل كرد به اينجا رسيد كه : ( خداوند متعال خطاب به پيامبرش ) فرمود : همانا تو هنگامى كه فاطمه را به همسرى على درآوردى ، من از او يازده امامى مىآفرينم كه ( همگى ) از صلب على هستند و با على دوازده امام مىشوند ؛ تمامى اينها هدايتگران امّت توأند ؛ هر امّتى به وسيله امامى از ايشان هدايت مىشوند و ( به وسيله او ، به سرچشمه هدايتشان ) آگاه مىشوند همان گونه كه قوم موسى ( به وسيله موسى عليه السلام ) به آبشخور خود آگاه شدند .
هامش
( 1 ) . بحار الأنوار ، ج 36 ، ص 265 ، ح 86 ، عن مناقب آل أبي طالب .