الرَّحمنُ بِجَمِيعِ خَلقِهِ ، وَ الرَّحيمُ بِالمُؤمِنِينَ خاصَّةً . « 1 »
[ خداوند ] رحمتگر به تمامى آفريدگانش است و مهربان ، تنها بر ايمان آورندگان .
رتبهء رحيم ، برتر از رحمان است و همهء آفريدههاى الهى ، از رحمانيّت حق ، بهرهمند هستند ؛ ولى دست يازيدن به رحمت ويژهء حق ، پيمودن مراتبى را مىخواهد كه او خواسته است ، و اگر صفاتى مانند نيكوكارى ، در وجود بندگان رُخ بنمايد ، در پرتو عنايات ويژهاى خواهند بود كه ناستودنى است :
« إِنَّ رَحْمَتَ اللَّهِ قَرِيبٌ مِنَ الْمُحْسِنِينَ
. « 2 »
بخشايش خداوند ، به نيكوكارانْ نزديك است » .
خداوند ، در ديگر آيات قرآن ، رحمت خاص را ويژهء مؤمنان دانسته و فرموده است :
« وَ كانَ بِالْمُؤْمِنِينَ رَحِيماً
. « 3 »
و او نسبت به ايمان آورندگان ، مهربان است » .
« إِنَّهُ بِهِمْ رَؤُفٌ رَحِيمٌ
. « 4 »
او نسبت به آنان ، دلسوز و مهربان است » .
بنا بر اين ، مؤمنان نيكوكار ، هماره از رحمت ويژهء حق برخوردارند و در دنيا و آخرت ، مهربانى و بخشندگى حق تعالى را مىيابند .
مظهر رحمت حق
اوصاف حق ، در وجود انسانهاى كامل ، تجلّى پيدا كرده است و كاملترين انسانها ، يعنى وجود مقدّس پيامبر صلى الله عليه و آله ، نماد رحمانيت و رحيميّت حق در ميان بشر شده ، تا آن جا كه « پيامبرِ رحمت » ، ناميده شده است . قرآن ، در توصيف پيامبر صلى الله عليه و آله مىفرمايد :
هامش
( 1 ) . الكافى ، ج 1 ، ص 114 ، ح 1 .
( 2 ) . سورهء اعراف ، آيهء 56 .
( 3 ) . سورهء احزاب ، آيهء 43 .
( 4 ) . سورهء توبه ، آيهء 117 .