لاهيجى ، ملّا رفيع قزوينى ، جوياى كشميرى ، و . . . ) ؛
قرن سيزدهم : 24 شاعر ؛
قرن چهارده ، يكباره آمار به حدود دويست شاعر مىرسد .
همين سير صعودى را در شعر عربى نيز شاهد هستيم .
از قرن اوّل تا قرن يازدهم قمرى آمار شاعران بدين قرار است :
قرن اول : يك شاعر ( امام على عليه السلام ) ؛
قرن دوم : هفت شاعر ( امام صادق عليه السلام ، زيد بن على ، سيدِ حِميَرى ، سفيان بن مصعب ، كميت ، مصعب بن وهب ، الورد بن زيد ) ؛
قرن سوم : هشت شاعر ( امام رضا عليه السلام ، دِعبِل ، ابو تمام ، ابن رومى ، خوافى ، حزينى ، اسلم ، محمد بن اسماعيل بن صالح ) ؛
قرن چهارم : پنج شاعر ( ابو فراس حَمدانى ، زاهى ، صاحب بن عَبّاد ، كَشاجِم ، محمد بن حبيب ) ؛
قرن پنجم : يك شاعر ( سيّدِ رضى ) ؛
قرن ششم : يك شاعر ( خصفكى ) ؛
قرن هفتم : هفت شاعر ( ابن ابى الحديد ، ابن عربى ، قونوى ، عامر بن عامر ، اربلى ، عمر بن شجاع الدين موصلى ، ابن طلحهء شافعى ) ؛
قرن هشتم : يك شاعر ( خليعى ) ؛
قرن نهم : دو شاعر ( ابن عرندس ، بسطامى ) ؛
قرن دهم : دو شاعر ( فضل بن روزبهان ، ابن طولون ) ؛
قرن يازدهم : دو شاعر ( شيخ بهايى ، سيّد على خان ) ؛
قرن دوازدهم : يك شاعر ( سيّد عباس عاملى )
قرن سيزدهم : چهار شاعر ( احمد عطار ، قفطان ، حويزى ، آل كمونه ) ؛ « 1 »
هامش
( 1 ) . اين آمار ، بر اساس كتاب الموسوعة الشعرية المهدوية و كتاب سيماى امام مهدى عليه السلام در شعر عربى و جستجوى محقّقان دانشنامه ، به دست آمده است .