مولتان ، حيدر بن ابراهيم است و از نيل ، شاكر بن عبده ، و از قَندابيل ، « 1 » عمرو بن فروه . از مدائن ، هشت نفرند : دو برادر شايسته : محمّد و احمد ( پسران منذر ) ، ميمون بن حارث ، مُعاذ بن على بن عامر بن عبد الرحمان بن معروف بن عبد اللَّه ، حَرَسى بن سعيد ، زهير بن طلحه ، نصر و منصور . از عُكبَرا ، زائدة بن هِبَه است . از حلوان ، ماهان بن كثير و ابراهيم بن محمّدند و از بصره ، عبد الرحمان بن اعطف بن سعد ، احمد بن مليح و حمّاد بن جابر .
و اصحاب كهف ، كه هفت تن هستند : مكسلمينا و همراهانش . و دو تاجرى كه از انطاكيه بيرون مىآيند : موسى بن عون و سليمان بن حُر و غلام رومى آن دو ، و يازده مرد پناهنده به روم : صُهَيب بن عبّاس ، جعفر بن حلال ، ضرار بن سعيد ، حُمَيد قدّوسى ، منادى ، مالك بن خُلَيد ، بكر بن حُر ، حبيب بن حَنان ، جابر بن سفيان ، و دو فرود آينده در سرانديب كه جعفر بن زكريّا و دانيال بن داوودند . و از سندرا ، چهار مردند : خور بن طرخان ، سعيد بن على ، شاه بن بزرگ ، حرّ بن جميل . و آن كه از كشتىاش در آبهاى شلاهط مفقود مىشود و نامش منذر بن زيد است . و از سيراف » و گفته شده « شيراز » ( شك از راوى حديث ، مسعدة بن صدقه است ) « حسين بن عُلوان است . و دو فرارى به سَردانيّه : سرىّ بن اغلب و زيادة اللَّه بن رزق اللَّه . و گوشهنشين صِقِلّيه ، ابوداوود شعشاع . و جستجوگر حق از يَخشِب : عبد اللَّه بن صاعد بن عقبه ، و گريزان از خاندانش از بلخ : اوس بن محمّد ، و احتجاج كننده به
كتاب خدا در برابر دشمن اهل بيت از سرخس : نجم بن عقبة بن داوود ، و از فرغانه ، ازدجاه بن وابص است و از تَرمُد ، صخر بن عبد الصمد قنابلى و يزيد بن قادر .
اينها سيصد و سيزده مرد به تعداد جنگاوران بدرند . « 2 »
هامش
( 1 ) . قندابيل ، شهرى در سند است .
( 2 ) . دلائل الإمامة : ص 566 ح 528 .