جوانى ، بهترين فرصت زندگى براى خودسازى و سازندگى است و جوانان ، ارزنده‌ترين ذخاير و سرمايه‌هاى جوامع انسانى هستند . از اين رو ، رشد و بالندگى هر كشور ، در گرو آموزش و پرورش نيروى جوان آن است و موضوع جوانان در تاريخ بشر ، همواره مورد توجّه رهبران فرهنگى ، دينى و سياسى جهان بوده است . يكى از نويسندگان معاصر مىنويسد : گِزِنفون ، حكيم و مورّخ يونانى ( 430 355 ق . م ) ، دو كتاب راجع به ايران نوشته است كه يكى از آن دو كورش‌نامه است . در اين اثر ، شرحى راجع به تربيت جوانان ايران در دوران هخامنشى آورده و از جمله مىنويسد : « تقوا و فضيلت به فرزندان خود مىآموزند ، همان گونه كه ديگران خواندن و نوشتن را . . . در قوانين ايران ، كوشش مىشود كه افراد ، تربيتى پيدا كنند كه آنان را پيشاپيش ، از دست يازيدن به كارهاى ننگين و شرارت‌آميز ، باز دارد » . . . گزنفون ، يكى از علّت‌هاى اقتدار هخامنشيان را كه در زمان خود ، بزرگ‌ترين كشور جهان بودند همين توجّه به تربيت جوانان مىداند . « 1 » در جهان امروز ، كه عصر انفجار اطّلاعات است ، از يك سو ، دسترس جوانان به انواع آگاهىها ، زمينه رشد دانش و پيشرفت فنّاورى را فراهم كرده است و از سوى ديگر ، سوداگران بين‌المللى و سودجويان سياسى و اقتصادى ، بيش از دوران‌هاى