مىباشد .
بحقيقته و ملاكه لم يسقط بعد : ضمير در « بحقيقته و ملاكه » و در « يسقط » به امر برگشته و كلمهء « بعد » همانند قبلى است .
و لذا : مشاراليه « ذا » ساقط نشدن امر مىباشد .
و اطّلع عليه العبد : ضمير در « عليه » به اهراق ماء « ريختن آب » برمىگردد .
و حب عليه اتيانه ثانيا : ضمير در « عليه » به عبد و در « اتيانه » به ماء « آب » برگشته و كلمهء « ثانيا » صفت براى مصدر محذوف كه مفعول مطلق بوده مىباشد .
كما اذا لم يأت به اوّلا : ضمير در « يأت » به عبد و در « به » به ماء برمىگردد .
بقاء طلبه : ضمير در « طلبه » به مولى برمىگردد .
ما لم يحصل غرضه الدّاعى عليه : ضمير در « غرضه » به مولى و در « اليه » به طلب برگشته و كلمهء « الدّاعى » صفت « غرضه » مىباشد .
و الّا : يعنى « و ان حصل غرضه الدّاعى اليه » .
لما اوجب حدوثه : ضمير در « اوجب » به مولى و در « حدوثه » به طلب برمىگردد .
فحينئذ : يعنى « حين اذ لم يحصل غرضه » .
يكون له الاتيان الخ : ضمير در « له » به عبد برمىگردد .
موافق للامر : مقصود از « للامر » امر اوّل مىباشد .
كما كان له قبل اتيانه الاوّل : ضمير در « له » و « اتيانه » به عبد برگشته و كلمهء « الاوّل صفت اتيانه » مىباشد .
بدلا عنه : ضمير در « عنه » به اتيان اوّل برمىگردد .
كما اذا امر باهراق الماء فى فمه : ضمير در « امر » و « فمه » به مولى برمىگردد .
نهاية الوصول ( شرح فارسى كفاية الأصول ) ( فارسى ) — صفحة 803
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٨٠٣