بنابراين بعد از ظهور و استقرار امر آن حجّت الهى ، او براى مؤمنين نعمت و براى كفّار و منافقين نقمت و عذاب است .
حال او مانند حال نوح نبىّ اللّه است كه به ساختن كشتى براى نجات مؤمنين و هلاك منافقين و كفّار مأمور شد و آن پانصد سال طول كشيد ، تا بين مؤمنين و كفّار تفرقه حاصل شد و خلطهاى كه در اصلاب ايشان بود ، بر طرف گرديد ، در طول اين مدّت اصلاب مؤمنين از كفّار پاك شد ، تا آنكه مسألت نوح به اين مقام رسيد كه عرض كرد :
إِنَّكَ إِنْ تَذَرْهُمْ يُضِلُّوا عِبادَكَ وَ لا يَلِدُوا إِلَّا فاجِراً كَفَّاراً .
« 1 »
آنوقت ، به او امر شد مؤمنين در كشتى بنشينند و آنها معدود قليلى بودند . بعد از حصول تفرقهء كلّى ، غضب و نعمت الهى بر همهء ايشان نازل شد ؛ آيهء
لَوْ تَزَيَّلُوا لَعَذَّبْنَا الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْهُمْ عَذاباً أَلِيماً
« 2 » ، شاهد بر اين جواب است و خبر باقرى كه فرموده :
« هيهات هيهات لا يكون فرجنا حتّى يغربلوا حتّى يذهب الكدر و يبقى الصّفوه » « 3 » از دلايل اين باب است .
[ پاسخ به شبهه از مرحوم محدّث ]
تقرير زين من ثالث الطبرسيّين استادنا المحدّث در نجم ثاقب « 4 » ، جواب شبهه را به اين عبارات تقرير فرموده :
وجه ديگرى براى حكمت طول غيبت مروى است كه راوى عرض كرد : چرا امير المؤمنين عليه السّلام با مخالفين خود مقاتله نكرد .
اوّل فرمود : زيرا در كتاب خداوند عزّ و جلّ است :
لَوْ تَزَيَّلُوا لَعَذَّبْنَا الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْهُمْ عَذاباً أَلِيماً ؛
اگر جدا شوند ، هرآينه كافران را عذاب مىكنم عذابى دردناك .
هامش
( 1 ) . سورهء نوح ، آيه 27 .
( 2 ) . سوره فتح ، آيه 25 .
( 3 ) . الغيبة ، شيخ طوسى ، ص 339 ؛ بحار الانوار ، ج 52 ، ص 113 .
( 4 ) . نجم ثاقب در احوال امام غايب ، ج 1 ، ص 326 .