يا در فارسى :
« نيست در لوح دلم جز الف قامت يار * چكنم حرف دگر ياد نداد استادم « 1 » »
در اينجا شك نيست كه حصر مفهوم دارد . ولى گاهى ممكن است ادات حصر ، مفيد حصر نباشند ؛ مانند الّاى وصفيّه كه در آن صورت مفهوم نخواهد داشت . مانند : « فى ذمّتى عشر دراهم الّا درهم - در ذمّه من ده درهم است كه غير آن درهم مىباشد » كه اين گونه موارد همانند ساير موارد وصف است ، و بعنوان حصر محسوب نمىگردد .
هامش
( 1 ) - ديوان حافظ