است ، مانند آيهء شريفهء :
فَأَلْهَمَها فُجُورَها وَ تَقْواها
( الشمس / 8 ) .
شاهد : در نصب محلى « ها » در « فألهمها » بنابر مفعوليت و جر محلى آن در « فجورها و تقواها » بنابر مضاف اليه مىباشد .
و الثالث : سومين وجه از وجوه سهگانهء « ها » داراى معناى تنبيه و آگاهانيدن مخاطب است كه داخل بر چهار لفظ مىشود :
1 - اسم اشاره قريب و متوسط ، مانند « هذا » قابل ذكر است « ها » بر اسماء اشاره مختص به بعيد مانند : « ثمّ ، هنّا ، و هنالك » داخل نمىشود .
2 - ضمير منفصل مرفوعى آنگاه كه مبتدا بوده و خبر آن اسم اشاره مىباشد ، مانند آيهء شريفهء :
ها أَنْتُمْ أُولاءِ
( آل عمران / 119 ) .
و قيل : در رد استعمال اين قسم گفته شده است كه اصل « ها » تنبيه بر اسم اشاره داخل شده بوده : « أنتم هؤلاء » سپس « ها » به جهت تنبيه مقدم بر مبتدا شده است ، لكن اين قول مردود است زيرا در اين آيهء شريفه :
ها أَنْتُمْ هؤُلاءِ
( آل عمران / 66 ) .
باوجود « ها » تنبيه بر اسم اشاره ، بر مبتدا نيز « ها » داخل شده است و اگر اين « ها » در اصل بر « هؤلاء » مىبود دخول هاء تنبيه بر هاء تنبيه لازم مىآمد كه اين صحيح نيست . شايان ذكر است كه به اين رد در جواب « قيل » جواب داده شده است به اينكه « ها » اول در اصل بر « هؤلاء » بوده و علت تكرار آن تأكيد تنبيه بوده است سپس به جهت ثقالت اجتماع دو « ها » مقدم شده است ، پس بنابراين قول « ها » تنبيه بر مبتدا در اصل و صورت اولى اين آيه داخل نشده و هرگز نيز داخل نمىشود .
3 - صفت و نعت « أيّ » ندائيه ، مانند : « يا أيّها الرجل » كه « الرجل » صفت « أيّ » منادا مىباشد و « ها » داخل بر صفت شده هرچند در رسم الخط « ها » متصل به « أيّ » نوشته مىشود ، لازم به ذكر است كه دخول « ها » تنبيه در اين مورد واجب است