- جلّ و علا - بر صراط مستقيم مبين كه لسان « كتاب اللّه » و سنّت حضرت رسول ص - هر دو - بر آن ناطق است ؛ چنانكه حقّ - جلّ و علا - مىفرمايد :
وَ جَعَلْنا مِنْهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا لَمَّا صَبَرُوا وَ كانُوا بِآياتِنا يُوقِنُونَ
« 6 » ،
فَاصْبِرْ إِنَّ الْعاقِبَةَ لِلْمُتَّقِينَ
« 7 » ، و :
إِنَّا وَجَدْناهُ صابِراً نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ
هامش
-به درياى جهان ، نوح زمان است * ز طوفان حوادث ، بىزيان است
سفينهء دين ، بر او ركن وثيق است * چو نوحش كى غم از بحر عميق است
دهد يادِ خدا در روزگارش * ز هر خوف و خطر ، وجد و وقارش
* دلا ! چون كوه شو ز آشوبِ دوران * مينديش از جفاى باد و باران
ز جان بُگسَل ، به زلف يار پيوند * به هر فتنه كه چشمش كرد دلْ بند
به تار زلف جانان چون زنى چنگ * تو دلشادى ، جهان صلح است يا جنگ
شو ايمن در پناه آستانش * سخن سر كن ز شيرينْ داستانش« و فى المكاره صبور »به كام جان او ، هر ناگوارى * گوارا شد به صبر و استوارى
صبورى ، هرچه در گيتى است ناخوش * نمايد در مذاق جان ما خوش
درخت صبر ، بار شادمانى * برآرَد اندر اين باغِ كيانى
صبورى ، چرخ سركش را كند رام * به هر ناساز سازد خاطر ، آرام
به صبر ، از جورِ دوران مىتوان رست * به كنج عافيت ، دلشاد بنشست
* مكاره چيست ؟ زَهرِ غم چشيدن * فراق يار و رنج دهر ديدن
كشيدن ، دُردِ دَرد از جامِ ايّام * نديدن روى زيباى دلارام
شب و روز ، انتظار يار بردن * به داغ هجر دلبر ، جان سپردن
چو دلبر خواهد اين ، اى دل چنين خواه * كه چون خاصان شوى در حضرتِ شاه« ديوان الهى » : 53 - 54
( 6 ) - و برخى از آنان ( بنى اسرائيل ) را پيشوايانى كه خلق را به امر ما هدايت كنند قرار داديم آنگاه كه ( در راه حق ) صبر كردند و در آيات ما ( مقام حقّ ) اليقين يافتند : سورهء 32 آيهء 24
( 7 ) - . . . پس صبر كن ؛ زيرا كه حسن عاقبت از آن پرهيزكاران است : سورهء 11 آيهء 49