شعر :
تو مرا دل ده و دليرى بين * رو به خويش خوان و شيرى بين
و از اين جهت گفتهاند :
بيت
هر هدايت كه دارى اى درويش * هديهء حق شمر نه كديهء خويش
و اهل هدايت دو قسمند : محبوبان ، و ايشان طايفهاى باشند كه از غايت صفا استعداد ايشان را بىسعى و تقلّب در اطوار « * » و مقاساة « * » رنج و انواع مجاهدات ، به مكاشفات رسانند ، و به انوار مشاهدات از خودى خود بستانند و كؤوس « * » زلال وصال و لذّات انس ، درچشانند تا از غير معشوق اول به كلى فانى گردند ، آنگاه وجود حقّانى بعد از فناى بشريت بر سبيل موهبت بديشان بازدهند ، و ايشان را با مقام معاملات و هياكل « * » طاعات و عبادات رد كنند تا به انواع تنعّمات در صور « * » خدمات بلند گردند ، و روح خدمت حضرت با وجود كمال انس و لذت مشاهدات مىيابند . و محبّان :
و اين طايفه اهل سير و سلوكند ، اول حال ايشان در بدايت
پاورقی
( * ) اطوار : حركات ، شكلها .
( * ) هياكل : شكلها .
( * ) مقاساة : تحمل .
( * ) صور : صورتها .
( * ) كؤوس : كاسهها .