كلام - 222 از سخنان امام ( ع ) اين سخن را به هنگام تلاوت اين آيه فرموده :
« يُسَبِّحُ لَهُ فِيها بِالْغُدُوِّ وَ الْآصالِ رِجالٌ لا تُلْهِيهِمْ تِجارَةٌ وَ لا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ »
« 1 » ( 410 . ) خداوند ياد خويش را جلاى قلبها قرار داده ، كه در اثر آن گوش ، پس از سنگينى مىشنود و چشم پس از كمسوئى مىبيند و بدينوسيله پس از لجاجت و دشمنى منقاد و رام مىگردد .
خداوند - كه نعمتهايش بزرك باد - در هر عصر و زمانى همواره بندگانى داشته كه به فكر آنها الهام مىكرده و در وادى عقل و انديشه با آنان سخن مىگفته است . ( اين بندگان ) با نور بيدارى عقول ، چراغ فهم و بينائى در چشمها ، گوشها و دلها روشن مىساختهاند انسانها را به ياد روزهاى خاص الهى مىانداختند و از مقام عظمت پروردگار آنان را بيم مىدادند اين افراد بمنزله راهنمايان بيابانها بودند ، كسانى كه راه مستقيم وسط را پيش گرفته طريقشان را مىستودند و آنان را به نجات بشارت مىدادند ، و افرادى كه به جانب چپ و راست متمايل مىشدند از آنها انتقاد كرده ، و از هلاكت بيمشان مىدادند ، بدينگونه اين بندگان پاك ، چراغ آن تاريكيها و راهنماى آن پرتگاهها بودند . ياد خدا اهلى دارد كه آن را به جاى زرق و برق دنيا برگزيدهاند ، لذا هيچ تجارت و داد و ستدى آنها را از ياد خدا باز نداشته است . با همين وضع زندگى خود را ادامه مىدهند ، و غافلان را با فريادهاى خود متوجه كيفر محرمات الهى ميكنند ، به عدالت فرمان مىدهند و خود به آن عمل مىنمايند ، مردم را از بدى باز مىدارند و خود به گرد آن نمىچرخند ، با اين كه در دنيا هستند گويا آن را رها كرده و به آخرت پيوستهاند ، آنها ماوراى دنيا را مشاهده كرده ، گويا از پشت ديوار اين جهان سر بر آورده و به جهان برزخيان مىنگرند . . .
هامش
( 1 ) - نور - 36 و 37