مفسرين شيعه و سنى اتفاق دارند كه روزى زهرا ( س ) با اطرافيانش روزه بودند . در هنگام افطار فقيرى رسيد و از آنها چيزى خواست . زهرا پدرش و شوهرش و بچه‌هايش و خادمه‌اش افطار خود را به آن گدا دادند . زهرا براى افطار روز بعد نانى تهيه كرد . يتيمى آمد ، زهرا نان را به يتيم داد . در مرتبه سوم نانى تهيه نمود ، اسيرى آمد و افطار خود را به او داد و بالاخره هر سه شب را بدون افطار صبح كرد و آيهء شريفه نازل شد : وَيَعْلِمُونَ الطَّعامَ عَلَي حُبّهِ مِسْكِيْناً وَيَتيماً وَاسِيراً . انَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لَانُرِيدُمِنْكُم‌ْجَزَاءً وَلَاشُكُوراً ! « 1 » « و اطعام كردند طعامى را كه دوست داشتند به مسكين و يتيم و اسير ، جز اين نيست كه اين كار را فقط براى خدا مىكنيم و از شما جز او سپاس نمىخواهيم . » « 2 » در خاتمه به تفسير كنيه و اسم ايشان مىپردازيم . براى القاب زهرا ، تفسيرها ، تأويلها و گفتگوها چندان است كه در اين نوشته مجال بازگو كردن همهء آن نيست . فقط به طور فشرده به تفسير كنيه و اسم ايشان مىپردازيم : زهرا ام‌ابيها گفته‌اند و اين كنيه را كه افتخارى براى آن حضرت است ، پيامبرگرامى به ايشان داده است . « 3 » ام‌ابيها به معناى « مادرپدرش » ؛ يعنى زهرا مادر پدر خويش است . اين كنيه معانى مختلفى دارد ، اما بهترين معنى همان است كه پيامبر ( ص ) به اين كنيه داد ، يعنى : « زهرا علت غايى جهان هستى است . » رواياتى نيز نقل شده است كه زهرا علت غايى جهان هستى است و اگر كسى ادعا كند كه واسطهء فيض عالم هستى نيز هست ، ادعاى او بدون