تاريخچه :
نام علمى گياه از واژه لاتين
Gratina , Gratia
( به معنى شكر ، سپاس ) گرفته شده است چه در قرون وسطى در اروپا با اسامى
Grace a dieu
و
Gratia dei
( به معنى خدا را شكر ) آن را در عفونتهاى مزمن كبد ، خنازير ، ناراحتىهاى طحال و يبوست مزمن به كار مىبردهاند . در قرن هفدهم كولپپر
Culpeper
موارد مصرف آن را از داخل در خيز عمومى انساج ، نقرس ، سياتيك و از خارج براى تميز كردن زخمها و پودر ريشه را براى از بين بردن انگلهاى روده ذكر كرده است
( Culpeper's . . . . P - 200 )
.
قسمت مورد استفاده : برگ ، ساقه برگدار و ريشه
تركيبات شيميائى :
گياه داراى گليكوزيدهاى كاردنوليد
Cardenolids glycosid
از جمله گراتيولين
Gratioline
يا گراتيوزيد
Gratioside
به فرمول
C 42 H 68 O 14
به مقدار 15 / 0 درصد ، همچنين گراتيوزولين
Gratiosoline
، گراتيولاكرين
Gratiolacrine
، آنتىرينيك اسيد
Antirrhinic acic
، رزين و اسانس مىباشد .
خواص درمانى :
مسهل قوى ، مدر ، محرك قلب و رحم ، ضد كرم ، قىآور و تببر .
موارد مصرف درمانى :
در يبوستهاى مداوم ، سيروز كبد ، خيز عمومى انساج ، ادم و آسيب قلبى كليوى ، اوره مى ، انگلهاى روده و تبهاى متناوب . تنتور آن اثرى مشابه ديژيتال دارد .
اشكال داروئى و مقادير خوراك :
دمكرده 8 - 4 گرم برگ خشك در يك فنجان آب
دمكره 10 - 6 سرشاخههاى گلدار
پودر ريشه : 2 - 1 گرم مسهل ، 5 - 4 گرم قىآور .
تنتور : مصرف خارجى براى درمان اولسر پاها و تحريكات پوستى و از داخل به عنوان مقوى قلب .
دمكرده 2 تا 4 گرم آن در 220 گرم آب به صورت تنقيه در تبهاى متناوب .
توجه :
از مصرف برگ تازه حتى المقدور بايد خوددارى شود .