اسانس آن به اقحوان و زعفران شباهت دارد 2 * . ابن بيطار مىنويسد رازى در كتاب منصورى گويد كه آن در طپش قلب و بدبوئى تنفس سودمند است 3 * . كوبيده آن در عقربك ناخن 4 * موثر و بوى بد زير بغل را از بين مىبرد . ساذج صفرا را خارج و درد مزمن كبد را بهبود مىبخشد 5 * .
اخوينى آن را ساده هندى ناميده و تركيباتى از آن را براى ناخنك چشم 6 * ، ضعيفى قلب ، اسهال ، سنگ كليه ، درد رحم و حمى ابيوالس 7 * و ضعف نيروى جنسى ارائه داده است 8 * .
صاحب منهاج گويد ساذج دو نوع است رومى و هندى و آن مقوى ، فربهكننده ، ضد نفخ ، آسانكننده ولادت ، خارجكننده كيسه آبدان بچه و قاعدهآور مىباشد 9 * .
علاوه بر موارد مصرف ذكر شده در بالا در تحفه و مخزن آمده است كه آن زيادكننده شير و عرق مىباشد و در خيز عمومى انساج ، يرقان ، درد قلب ، وسواس ، وحشت ، جنون ، ضعف اعصاب و به چشم كشيدن آن با داروهاى مناسب در
Leukoma
10 * ، سلاق 11 * و نقصان فعل حس بينائى 12 * سودمند مىباشد .
براى جلوگيرى از زيان رساندن آن به ريه و مثانه به ترتيب آن را با مصطكى و شربت به مصرف مىنمايند . مقدار خوراك آن در جوشانده حدود 5 گرم و در معجونها 5 / 2 گرم و جانشين آن 5 / 2 برابر وزن آن سنبل هندى ، سليخه و طاليسفر مىباشد 13 * .
تركيبات شيميائى :
برگها داراى تانن ، روغن ثابت ، رزين ، پروتئين ، سلولز ، نشاسته و اسانس شبيه به اسانس دارچين مىباشد و متشكل از 95 - 80 درصد الدئيد سيناميك ، اوژنول و ترپن مىباشد .
ريشه داراى اوژنول ، سافرول ، بنز الدئيد و ترپن مىباشد .
خواص درمانى برگ : ضد نفخ ، قابض ، هضمكننده و مدر .
موارد مصرف :
در هند از برگها در سوءهاضمه ، نفخ ، بدبوئى تنفس ، سرفه ، رماتيسم ، اسهال ، كوليك و گاستروآنتريت استفاده درمانى به عمل مىآيد .
در يك گزارش آمده است كه 50 درصد از بيماران مبتلا به ديابت مليتوس با ساذج هندى بسيار عالى جواب دادهاند .
از برگها بهعنوان چاشنى استفاده مىشود .
( 1 * ) - تت دياسقوريدوس م - 1 ش 9 ص 19
( 2 * ) - تت الحاوى ج 21 ص 26
( 3 * ) - تت جامع مفردات ابن بيطار ، ج 3 ص 2