تخطي إلى المحتوى الرئيسي

دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى ( فارسى ) — صفحة 422

مساهمون:

ص٤٢٢

بازرگانى عرضه مىشود . « 1 » جالينوس مىفرمايد : تاثمر نام درخت دارفلفل است و دانه‌اى كه از آن جدا مىگردد ، فلفل مىباشد . دارفلفل از فلفل ترمزاج‌تر است . گاهى آن را مىچشند بعد از اندك زمانى سوز و زبان خور است . و از خواص آن جاذب ، گدازنده و زداينده است . فلفل و مويز را با هم بخايند بلغم و بلغم لزج را ريشه كن مىكند . فلفل مسكن درد و آرامبخش عصب است و با مزاج تندرستان سازگار است . « 2 » در كُتب طبّ سنّتى با نام فلفل نام برده شده است . فلفل سياه ميوه خشك شده درختچه بالا رونده‌اى است كه به حالت خودرو و وحشى در مناطق مختلف هند مىرويد . برگهاى آن بيضى نوك تيز و پهن ، سطح فوقانى آن به رنگ سبز تيره و سطح زيرين برگ سبز روشن است . گلهاى آن سفيد كوچك به‌صورت سنبله است .

تركيبات شيميايى :

فلفل داراى اسانس روغنى فرّار و آلكالوئيدهايى به نام چاويسين ، پىپرين و پريدين مىباشد . و به‌علاوه در ميوه آن ماده پىپرتين وجود دارد .

خواص - كاربرد :

همه جا در استعمال خارجى به‌عنوان محرّك و قرمز كننده پوست به كار مىرود . ضماد آن براى معالجه و رفع تورم غده يا آدنىتيس و تحليل جوش ، كورك ، كوليك ، رماتيسم و سردرد به كار مىرود . « 1 »

فلفل قرمز

فلفل قرمز عبارت از ميوه‌هاى رسيده كاپسى كوفم فروتى سنس يا كاپسى كوم آنوم از خانواده سولاناسه مىباشد .
هامش
( 1 ) - فرهنگ فارسى ، دكتر معين ، ج 2 ، ص 2569 .
( 2 ) - قانون در طب ، بوعلى سينا ، ص 274 .
( 1 ) - معارف گياهى ، ج 4 ، ص 375 ؛ صيدنه ، ص 121 .