به فارسى صندل سفيد و در كُتب طبّ سنّتى به نام « صندل ابيض » نام برده مىشود .
در اندونزى از خاكارّه چوب صندل سفيد و از اسانس آن بهعنوان دارو استفاده مىشود و در صنايع نجّارى نيز كاربرد دارد . « 3 »
صندل قرمز
به فارسى در كُتب طبّ سنّتى « صندل قرمز » يا « صندل سرخ » گويند . چوب اين درخت به چين وارد مىشود و درخت آن بومى در مناطق هند ، حبشه و زنگبار است .
چوب آن قرمز است كه به نام صندل قرمز معروف مىباشد . در كُتب طبّ سنّتى ايران اين صندل را در رديف صندل سفيد ، تحت عنوان صندل نام مىبرند در صورتى كه چوب دو
درخت متفاوت هستند و خواص آنها نيز تا حدودى متفاوت مىباشد .
درختى به ارتفاع 8 - 10 متر و داراى برگهاى منفرد ، مركّب از برگچههاى فرد با كناره صاف و ميوههاى بالدار و محتوى يك دانه بدون آلبومن با لپههاى خميده است ، در مدرس پرورش مىيابد و نيز در ايران نمىرويد .
انگليسى :
Red Sandal Wood
،
Sanders Wood
فرانسه :
Sandal Rouge
آلمانى :
Roter Sandalbaum
عربى : صندلان ، صندل احمر
تركيبات شيميايى :
از نظر تركيبات شيميايى در سر شاخههاى تازه درخت صندل قرمز ، گلوكوزيد و يك مادّه رنگى قرمز وجود دارد . چوب صندل قرمز ، داراى عطر و بويى نيست . از اين درخت در اثر شكافى كه به تنه آن وارد مىشود صمغى مىگيرند كه به كينو معروف است ، در
هامش
( 3 ) - معارف گياهى ، ج 4 ، ص 29 .