مجفف و جاذب رطوبات و مصفى خون و ملين مىباشد ، مغز آن را با روغن كنجد سوزانده بر زخمها و خارش جلدى مىمالند . نفع خاص : دافع قولنج ريحى . مضر : يبوست مىآورد . بدل : برگ آن . « 2 » بستان المفردات : آن را براى اشخاص لاغر و گرم مزاج مضر دانسته است . نفع خاص آن را حابس خون و دافع تبهاى كهنه نوشته است كه آن را با دارفلفل و عسل ساييده در تبهاى كهنه مىدهند و مىگويد كه با شير زن ساييده و مخلوط نموده حمول كردن آن دافع عقر و عسر ولادت است . نيز آن را مقوى بصر و نافع مرض جذام نوشته است . كتاب همدرد ، اسم طبى آن را
caesalpinia cresta
نوشته است . « 3 » و مغز آن را
caesalpinia bonducella
نوشته است و در نسخههايى براى تب و تبهاى نوبتى استعمال كرده است . « 4 » كتاب دستور بريتانى اسم طبى آن را :
cae salpiniauminosae bonducella ( fam leg
( نوشته است و نيز تخم آن را
nicker seed
نوشته است و روغنى از آنها حاصل مىشود
و لكن در فهرست ادويهجات غير مستعمل شمرده است . « 1 »
* سنگ كارد ، سنگ ساب
سنگ كارد را به عربى حجر الاساكفه و به لاتينى :
lapis calceolariorum
و آن گونهاى سنگ سيليسى رسوبى است كه از ذرات ريز سيليس بهوجود آمده و از آن جهت براى تيز كردن چاقو و غيره استفاده مىكنند .
سنگ ساب : در حقيقت نوعى از سنگ سنباده مىباشد كه تا حدى با ذرات آهك آميخته شده است . « 2 »
هامش
( 2 ) - مخزن المفردات ، ص 304
( 3 ) - بستان المفردات ، ص 220
( 4 ) - همدرد ، ص 101 - 102
( 1 ) - دستور بريتانى ، ص 1129
( 2 ) - فرهنگ فارسى ، دكتر معين ، ج 2 ، ص 1934 .