محل رويش :
آذربايجان : قره داغ ، نزديك اروميه ، كاليبار ، كردستان : سنندج ، كرمانشاه همدان ، اصفهان ، شيراز ، بلوچستان : كوه تافتان ، خراسان : تربت حيدريه ، تهران : سربستانك كوه توچال ، نزديك ونك قزوين و قم .
* سنجد تلخ
فارسى : سنجد تلخ ، كام ، كهام .
عربى : غاسول ، رومى شوك القصار .
درختچهاى است خاردار و به ارتفاع 1 تا 3 متر ، گلهاى آنكه در اوايل بهار ظاهر مىگردد ، رنگ مايل به سبز دارد و بر دو نوع نر و ماده مىباشد .
ميوهاش كوچك ، تقريبا كروى به رنگ زرد نارنجى و داراى طعم ترش است .
قسمت مورد استفاده اين درختچه ؛ ميوه و پوست ساقه آن است .
تركيب شيميايى :
ميوه آن داراى اسيد ماليك فراوان ، مالات كلسيم ، مانيت كوئرستين ، يك ماده ملون و قابل تبلور كه به صورت بلوريهاى سوزنى شكل به رنگ زرد ليمويى به دست مىآيد يك ماده روغنى كه داراى مقدار زيادى اسيد آسكوربيك و اسيد بوتيريك است .
برگ و چوب آن داراى كوئرستين مىباشد و با املاح آهن ، رنگ خاكسترى و قهوهاى توليد مىكند .
خواص درمانى :
ميوه آن ضد اسكوربوت بسيار قوى است و از آن در رفع عوارض ناشى از فقدان ويتامين
C
به خوبى مىتوان استفاده به عمل آورد . طعم آنها ترش مزه و قابض است ، اثر ضد كرم نيز براى آن قائل مىباشند ، مصرف پوست اين درختچه و برگ آن بهعنوان