بين اسامى فوق نام
f . vulgare
مربوط به رازيانه تلخ است كه به فرانسوى
fenouil amer , aneth
گويند .
برگهاى رازيانه به عنوان ادويه با غذا مصرف مىشود و نام
f . officinale
مربوط به رازيانه شيرين است كه به فرانسوى
fenouil doux
گويند .
در اسناد گياهشناسى امريكايى نام علمى رازيانه
f . vulgare gaertn
آمده است ولى ساير گياه شناسان ايرانى و هندى و غيره نام
f . vulgare mill
را نام اصلى ذكر مىكنند .
تكثير : رازيانه از طريق كاشت بذر آن در بهار انجام مىگيرد . زمين آفتابگير و با زهكش خوب را دوست داشته و به آبيارى زياد در فصل گرما احتياج دارد .
برگ رازيانه را پس از رشد كامل و بىرنگ قبل از آغاز ظهور گلها يا در شروع باز شدن اولين گل برداشت مىكنند . يعنى در حدود ماه خرداد تخم رازيانه را كه مهمترين قسمت دارويى آن است ، وقتى كه ميوهها زرد رنگ مىشوند و براى اين كار سرشاخههاى ميوهدار را ظرف 3 - 4 هفته بتدريج كه مىرسند مىچينند و تخم آن را مىگيرند . ريشه رازيانه ضخيم و مخروطى شكل به رنگ سفيد و معطر است و موقع خارج كردن از زمين خوب شسته ، تميز كرده و قطعه قطعه نموده و خشك مىكنند .
رازيانه در اروپا و آسيا بخصوص در مناطق با آب و هواى مديترانه انتشار دارد . در ايران در مناطق شمالى ايران در دامنههاى البرز در ارتفاعات 750 مترى و در شمال هرزويل در مسير رودخانه به طور خودرو ديده مىشود .
تركيبات :
از نظر تركيبات شيميايى تخم رازيانه داراى يك اسانس روغنى فرّار است كه قسمت
عمده آن آنتول در حدود 60 درصد است و به علاوه اسانس رازيانه داراى قند لعاب ، مقدار كمى تانن ، روغن ثابت ليماراز
limarase
و همچنين مواد فنچون
fenchon
فلاندرن
phelandrene
ليمونن ، ديپنتن ، كامفن ، پينن ، متيل چاويكول ، انيسيك اسيد
anisic acid
تيموهايدر و كينون
thymo hydroquinone
انيستون
anice tone
و سرانجام ويتامين
A
مىباشد .