مقدار خوراك متوسط آن در حيوانات تجربه شده كه عوارضى چون اشكال در تنفس و طپش قلب بهوجود آورده است . خوراك زياد آن باعث استفراغ شديد و نهايتا موجب مرگ شده است . اما درد و تشنج در اين حالات ديده نشده است ، بلكه در سراسر هند بهعنوان دارويى محلى استعمال مىشود ، خصوصا اطباى محلى مسموميت آن را تأييد نمىكنند . البته بسيارى از مسمومشدگان از اين دارو در لندن معالجه شدند ولى عدهاى هم مردند .
محل رويش :
جنگلهاى نواحى شمالى ايران ، گرگان ، كتول ، رباط قزلق ، زيارت ، راميان ، گيلان :
دامنههاى مقابل امامزاده ابراهيم . مازندران : دره هزار ، مغرب عمارت در ارتفاعات 1400 مترى .
اسامى محلى اين درختچه در مازندران و گرگان به سرخدا ، سرخهدار و سخدار ، در كتول به سوختال و در سختسر و آستارا به سيردار موسوم است . « 1 »
* زرنيخ
مشخصات :
در كتاب همدرد ، هر طال و رقى را به نام طبى :
ARSNII - TRISULPHIDUM
نوشته است كه از آن در داروهاى معالج سوزاك ، آتشك ، درد مفاصل ، مقوى اعصاب و باه و قرصهايى به نام حب سين ، استفاده شده است .
زرنيخ زرد را به نام
YELLOW ARSENIC OXIDE
نوشته است كه آن را با آلماس و جيوه و عرق ليمو و روغن كنجد مخلوط نموده ، روغنى براى قوه باه و امراض آلت تناسلى ساخته است و اما سم الفار كه زرنيخ ساده است به نام
ARSENIC OXEDE
هامش
( 1 ) - گياهان دارويى ، دكتر على زرگرى ، ج 3 ، ص 341 .