چهار آيينه .
از بها الدين محمد ، فاضل هندى فرزند تاج الدين حسن فرزند محمد اصفهانى ( 1062 - 1137 ق ) ( نسخهها 1 / 8 ) . به نام شاه سلطان حسين ( 1105 - 1135 ق ) ، به سال 1122 ( ذريعه ) يا 1124 ق ، در 4 « فصل » نگاشته است :
1 - اثبات خداوند ، 2 - امامت و تكفير غير شيعه ، 3 - آيه نماز ، 4 - عصمت خاندان پيامبر ( ديباچه ) .
در ديباچه مىافزايد در هر صد سال مجددى بايد ، و اين سدهء 12 ق تنها منم كه مجدد هستم و كارهاى علمى من گواه است . درباره امامت ، كه ملا محب على در « پنج صيقل » او را پاسخ گفته و عبد الكريم قمى در « صور منطبعه » محب على ( هف ) را رد كرده ، آنگاه درويش محمد هزار جريبى در « نسايم » از « چهار آيينه » دفاع كرده است ( طبقات ) .
آغاز : الها تويى ستايشكنندهء خود ، كه ديگر را مقدور نيست .
نسخهها 2 / 929 ( 1 نسخه از ملك ) ؛ ذريعه 3 / 199 « پنج صيقل » محب على ، همانجا 5 / 311 « چهار آيينه » ؛ اعلام 2 / 1738 فاضل هندى ؛ طبقات 12 / 575 به تفصيل .
گلپايگانى ، نامگو 1 / 233 ش 17 / 19 « چهار آئينه » ؛ مرعشى - اشكورى 19 / 335 ؛ ملك 9 / 253 ش 10 / 6200 .
چهار باب .
محمد اهل الله - بخش فلسفهء عملى .
چهار باب .
از محمد اهل الله فرزند شاه عبد الرحيم ( خاتمه ) كه بايستى همان شاه اهل الله فرزند عبد الرحيم دهلوى ( د 1131 ق ) و برادر شاه ولى الله دهلوى ( د 1176 ق ) باشد . نام كتاب و نگارنده و انگيزهء نگارش در خاتمه آمده است .
در 4 « باب » : 1 - عقايدى كه بر هر مسلمان دانستن آن لازم است ، 2 - آنچه عمل كردن بر آن فرض واجب ، يا سنت يا مستحب است ( احكام ) ، 3 - فضايل اعمالى كه اكمال اسلام بدان دارد ، 4 - بعضى از نصايح و حكم عامهء مردمان را سودمند است .
آغاز : حمد له . صلات . اما بعد ، اين رسالهاى است مشتمل بر چهار باب .
مشترك 2 / 1082 ( 3 نسخه ) ؛ رحمان على 119 عبد الرحيم دهلوى و نام فرزندش « شاه اهل الله » ؛ مرآت العلوم 2 / 165 « چهار باب » نوشتهء 1242 ق كه آن را از شاه عبد العزيز فرزند شاه ولى الله فرزند شيخ عبد الرحيم دهلوى دانسته . بشير حسين ، شيرانى 2 / 280 نوشتهء 1241 ق .
چهار حديث .
مجلسى دوم - اثبات رجعت .
چهار فصل .
از سيد هاشم فرزند مرتضى فرزند عبد الوهاب فرزند مؤمن حسينى لاهيجانى .
در رد « ذريعة الورا » ى ميرزا محمد باقر