التماس نمود كه مختصرى مشتمل بر علم و عمل بنويسم ، ورقى چند پرداختم . و به خلاصهء امانيهاش موسوم ساختم .
آغاز : حمد له . . . بدان ايها الطالب معرفة الصواب و السداد .
نسخهها 2 / 1138 .
اشكورى ، 19 / 155 بىنام نگارنده . آغاز از اينجاست ؛ مجلس 12 / 209 ش 2 / 4535 .
* خلاصة الاوراد . از برهان مسكين .
كه « ارشاد المسلمين » ( هف ) را در 914 ق / 1508 م نگاشته و در ديباچهء آن از اين كار خود نام برده است ، به خواهش برخى از سالكان طريق اين را از « اوراد الايام و ساعات » خود بيرون كشيده ، « خلاصة الاوراد » ناميده . و نمايهء 1 « مقدمه » و 37 « فصل » 1 « خاتمه » را در ديباچه آورده است : .
مقدمه در بيان توبه و شرايط درويشى و سلوك ، فصل 1 - آداب از خواب برخاستن و جامه پوشيدن و حمام رفتن ، 5 - آداب نماز بامداد و اوراد ، 10 - آداب نماز شب ، 15 - آداب نماز و دعاى شب و روز يكشنبه ، 20 - آداب نماز باران طلبيدن ، 30 - آداب ماه شوال ، 37 - آداب رفتن به مدينه . خاتمه تحفه بر روح پرفتوح پيامبر .
آغاز : ربنا اتنا من لدنك رحمه ، و هيىء لنا من امرنا رشدا . حمد له . . . بعد همىگويد بندهء ضعيف مسكين برهان المساكين ( ! ) .
مشترك 3 / 1429 ( 2 نسخه ) ؛ نفيسى 2 / 782 نام 8 كارش ، از آن ميان همين .
گنج 4 / 2381 .
* خلاصة الاوراد : خلاصة فتوح الاوراد .
از شهاب الدين فرزند شاه فتح الله فرزند شاه عيسى جند الله برهانپورى شطارى سرهندى . در ديباچه مىگويد اين را از نگاشتهء پدرش به نام « فتوح الاوراد » ( هف ) گزيده « خلاصة الاوراد » ناميدم . ( - خاصة القادريه ) .
آغاز : حمد له . اما بعد ، چنين گويد خادم الفقرا شهاب الدين ولد شيخ فتح محمد . . . كه چون از تصانيف حضرت ابوى .
مشترك 3 / 1430 ( 2 نسخه ) ؛ علماى هند 153 ؛ ايوب قادرى 360 ( نيا ) ؛ مآثر الامراء 2 / 821 ( نيا ) ؛ علماى هند 160 بابا فتح محمّد ( پدر ) ؛ ايوب قادرى 374 .
اته 2675 « خلاصة الاوراد » ؛ ايوانف كرزن ، پيوست 1 / 862 « فتوح الاوراد » پدر ، همانجا 264 « خلاصة الاوراد » .
* خلاصة الاوراد . ن . آستان قدس ، نامگو 237 .
* خلاصة الترجمان فى تأويل خطبة البيان .
محمد فرزند محمود دهدار ( - الف انسانيت ) . در گزارش خطبهء عرفانى مشهور به « خطبة البيان » منسوب به حضرت على ( ع ) ، با سربندهاى « انا ، انا » و سرآغاز : الحمد لله بديع السماوات و فاطرها ( ذريعه 7 / 200 ) . ترجمه براى عبد الرحيم خانخانان ، به سال 1013 ق . ( - فيض جود على ) / 4 - 1605 م نگاشته است .
نخست « مقدمه » اى است بلند ، و پس از پايان شرح ، قصيدهاى است در ستايش ايشان كه در آن آمده :
ز فيض جود على چون رسيدم اين توفيق - * چنان رواست كه تاريخش از همان رسدم .
آغاز : الحمد لله الذى خلق الانسان و علمه البيان . . . بعد ، چنين گويد پيكرهء گفتار و صورت