نسخهى دانشگاه نوشتهى 27 ذيقعدهى 1293 ق .
آغاز : حمد له . . . مىگويد . . . محمد افضل كه از آباء و اجداد حقوق ارادات صدق بندگى و شرف و نمكپروردگى در خدمت اولاد . . . شيخ بهاء الدين زكريا . . . در دل و جان اين نياز مالامال بود .
دانشگاه 16 / 735 .
خلاصة الاحوال .
ابو عبيد اللّه محمد فرزند سلطان خواجه مشهور به ايشان خواجه ، قادرى تاشكندى . آغاز : حمد له . . . اما بعد ، مىگويد اضعف عباد اللّه البارى ابو عبيد اللّه محمد .
ازبكستان ، تاشكند 6 / 60 .
خلاصة الاخبار .
خواندمير . خاتمهى آن در تاريخ هرات و ساختمانهاى آن شهر ، نيز سرگذشت 98 تن پيران ، دانشمندان ، فاضلان و سرايندگان روزگار بايقرا و خوشنويسانى كه در كتابخانهى شاهى كار كرده و نيز نقاشان و مهندسان و استادان موسيقى و نوازندگان روزگار آن پادشاه را دارد - بخش تاريخ جهان 1 / 614 .
خلاصة الاخلاص .
محمد رزق اللّه فرزند عطاء اللّه خواجه كلان . موضوع ؟
نوشاهى ، موزه 769 نامش .
خلاصة الافكار .
ابو طالب اصفهانى تبريزى معروف به لندنى . تذكرهى سرايندگان است ( - هف 3 / 1902 . بيفزاييد : اشكورى 23 / 109 ) .
خلاصة البحر .
ن . موضوع ؟
پاكستان و هند 5 / 235 .
خلاصهى تذكرة الخطاطين .
متن « امتحان الفضلا » سنگلاخ ( هف ) گزيده و تحرير از دكتر مهدى بيانى ، نگاشتهى 1325 خ .
تاريخ تذكره 2 / 603 .
خلاصة التواريخ :
صحيفهء مجمع الاخبار .
محمد ظفر الدين فرزند قاضى ابو حامد سهارنپورى شاهجهانآبادى ، به سال 1182 - 1186 ق .
نگارنده در قصبهء نانوته سركار سهارنپور شاه جهانآباد مىزيسته است . « صحيفهء مجمع الاخبار » نام تاريخى اين كتاب است .
« مجملى از احوال سرور كاينات تا مرگ ايشان ، ذكر انساب اجداد از آدم تا ذات مبارك ، و احوال ازواج و فرزندان و چهار يار و دوازده امام و چهارده معصوم و ائمهء اربعه و بعضى اولياى متقدمين سلسلهء خواجگان و بزرگان قادريه و چشتيه ، از كتابهاى تاريخ بيرون كشيده « خلاصة التواريخ » ناميده است . نام منابع خود را در ديباچه آورده است . با سربندهاى « ذكر » به ترتيب تاريخى . آغاز : حمد و ثنا واجب الوجودى كه هستى جميع عالم موجودات پرتويى از فروغ خورشيد . . .
مشترك 10 / 513 ( نامش ) ، همانجا 11 / 974 ( 1 نسخه ) .
خلاصة الحقايق .
عماد الدين فاريابى ( د 607 ق ) ، به سال 597 ق . در احوال ژندهپيل احمد جامى .
نفيسى 2 / 721 .
خلاصة الحياة .
قاضى احمد فرزند نصر اللّه تتوى ديبلى ( كشته 996 ق / 1588 م ) . به دستور ملاذ الانام ، دستور الحكما و اسوة الوزرا . . .
ابو الفتح بن عبد الرزاق ( حكيم ابو الفتح گيلانى د 997 ق / 1589 م ) ، در يك « فاتحه » و 2 « مقصود » و 1 « خاتمه » ( ديباچه ) . وى قاضىزادهء شهر تته بود كه در 22 سالگى شهر و ديار خود را رها كرده ، براى آموزش پزشكى و حكمت به مشهد و يزد و شيراز و قزوين رفته ، در دربار تهماسب