( شرح )
راوى گويد امام صادق عليه السلام ميفرمود اسم و نام يعنى لفظ جلالهء اللَّه غير از حريم قدس ربوبى است و هر چه بر او اسم شىء گفته شود و چه وجود باشد و يا هيئت و يا ذات و يا صفت و يا اسم براى حق تعالى همه آنها مخلوق آنچه خالق است همانا ذات قدس احدى كبريائى است كه نام او و علامت او لفظ جلالهء اللَّه است و ما سواى ذات كبريائى همه مخلوق و مجعول و يا لازم آنها است .
قوله
: فاما عبرته الالسن او عمليت الايدى فهو مخلوق و اللَّه غاية من غاياته
: آنچه از مقوله گفتار و مسموع است و يا آنچه نوشته مىشود از اسماء قدس ربوبى همه مخلوق و حادث هستند و حق تعالى غايت و غرض آنها و غير آنها است بديهى است كه معنى و مفهوم غير حقيقت است .
قوله
: الغاية موصوفة و كل موصوف مصنوع
: و هر غايت و نتيجهاى زايد بر ذات موصوف است و هر موصوف بصفت زايد شاهد آنست كه مصنوع و مخلوق است .
قوله
: و صانع الاشياء غير موصوف به حد مسمى
: خالق و ذات كبريائى وجود بسيط و غير از معانى و اسمائى و صفات است زيرا صانع و خالق اشياء از نظر بساطت وجودى حد ندارد و ذات و ذاتيات ندارد كه از آنها صفات استفاده شود زيرا اسماء بازاء مفهوماتى است و حق تعالى بهويته الوجوديه غير محدود است و هر اسم و صفت معناى كلى و از جمله مقولهاى از مقولات است و هر يك از صفات باشد علم و قدرت و حيات مفهوم آنها كلى است و در آنها جنس و فصل و حد و محدود هستند در نتيجه صفات و اسماء موصوف