خلاصه سخن در صفات ذات
روايات
الحديث الثانى من صفات الذات
محمد بن يحيى عن محمد بن الحسين عن ابن ابى عمير عن هشام بن سالم عن محمد بن مسلم عن ابى جعفر عليه السلام قال سمعته يقول كان اللَّه و لا شىء غيره و لم يزل عالما بما يكون فعلمه به قبل كونه كعلمه به بعد كونه
( شرح )
راوى محمد بن مسلم گويد كه امام ابو جعفر امام باقر عليه السلام شنيدم ميفرمود حق تعالى و تقدس در مقام كبريائى خود در ازل بوده است در صورتى كه موجودى نبوده است از نظر اينكه ساحت كبريائى ازل و هر موجود ما سواء حادث و زايل و آفريده او است .
همچنين ساحت كبريائى عالم است بهر چه در نظام امكانى بوجود خواهد پيوست در ازل به همه آنها عالم و آگاه بوده و خواهد بود و از اين نظر علم و احاطه و قيوميت او نسبت بموجودات امكانى يكسان است زيرا ساحت كبريائى عالم بذات قدس و صفات كمالى خود بوده و لازم آن نيز علم و احاطه ازلى بما سوا و مخلوقات و آثار او در عوالم امكانى بوده و خواهد بود بعلم بسيط اجمالى كه هيچ گونه كثرت در آن تصور نميرود از اين نظر گفته شده است كه ساحت كبريائى كل الاشياء