است كه فقط از قرآن كريم معتقد هستند و وصايت اولياء طاهرين را معتقد نيستند و مرام آنان حسبنا كتاب اللَّه مىباشد .
و ايمان حقيقى كه عبارت از معرفت توحيد و عرفان انوار قدسيه و ساير اركان آن و از جمله اعتقاد بمعاد نيز برهان علمى و استدلال عقلى غير از اعتقاد باصول اسلام است كه فقط آثار و اعمال ظاهره و صحت مناكحه و ازدواج و جوار و نفوذ داد و ستد و ساير حدود و سياسات و ساير وظايف دينى است و دعوت و تكليف و امر و نهى و تهديد فايده آنها در باره اعمال ظاهرى اسلام است و از باب حركات و افعال اختيارى است كه از شئون قدرت افراد مىباشد .
و اما حصول ايمان يقينى كه فرد مؤمن را شخص حكيم و فاضل معرفى نمايد تا هنگام كه جوهر روح نورانيت و صفاء بيابد تكليف و تأديب و سعى و عمل فايدهاى نخواهد داشت زيرا نورانيت و صفاء امر وجودى و الهامى است و بموهبت و فضل است و در صورتى كه عقيده و ايمان سبب صفاء و نورانيت شده باشد مجرد امر و ترغيب سبب رشد و سعادت خواهد شد در اين صورت پيش آمدهاى ناگوار و ابتلائات نيز مؤكد انقياد و صفاء و نورانيت اهل ايمان خواهد شد .
همچنين گروهى كه در كمون آنان به ظلمت و تيرهگى و نفاق و جهل و خودستائى آميخته باشد در باره آنان دعوت و اصرار اثر و فايدهاى نخواهد نمود بدين جهت امام تأكيد ميفرمايد كه از اين قبيل مردم كه قلوب آنان آميخته به خود خواهى و تيرهگى و لجاج است بايد خوددارى نمود و چه بسا زياده سبب اعراض قلبى آنان شود و منتهى به نصب و اظهار عناد گردد .
و در باره آنان امام عليه السلام ميفرمايد كه چنانچه آفريدگار در باره آنان خير و سعادت و انقياد خواسته باشد روح آنان را طاهر و پاكيزه از تمايلات نفسانى و خودخواهى خواهد نمود و در قلب آنان حكمت الهى و خير كثير و روح آنان را طاهر و طيب خواهد گردانيد و صفاء و نورانيتى در قلب آنان پرتو خواهد افكند كه
درخشان پرتوى از اصول كافى ( فارسى ) — صفحة 127
مساهمون: محمد حسينى همدانى نجفى
ص١٢٧