( 59 ) . همان ، صص 182 - 183 .
( 60 ) . رضا مختارى ، همان ، دفتر سوم ، صص 1683 - 1688 .
( 61 ) . ر . ك : نوشتار قصه خوانى در ايران دورهء صفوى و نيز رويارويى فقيهان و صوفيان در دورهء صفوى ، در مجموعهء « صفويه در عرصهء دين ، سياست و فرهنگ » .
( 62 ) . رضا مختارى ، همان ، دفتر اول ، صص 195 - 282 .
( 63 ) . محمّد هادى ميرلوحى ، اعلام الاحباء ، مقدّمه ، ص 191 .
( 64 ) . همان ، ص 198 .
( 65 ) . همان ، ص 204 .
( 66 ) . وى در معناى لغوى غنا ، مطالبى از كتابهاى لغت آورده و فهرستى از كتابهاى لغت مورد استفادهء پدرش داده ، كه بسيار فهرست جالب و بلند بالا و قابل تأمّلى است .
( 67 ) . به عكس شاه محمّد دارابى در مقامات السالكين ( ص 417 ) كه معتقد است بحث غنا نيز مانند نماز جمعه اختلافى است و « چنان كه شخصى كه نماز جمعه را حرام مىداند ، تفسيق آنكه واجب مىداند ، نمىكند ، سزاوار است كه كسى كه تمام افراد غنا را حرام مىداند ، تفسيق آنكه بعض افراد ، مثل غنا در قرآن خواندن و ذكر خدا را مباح مىداند ، به طريق اولى نكند » .
( 68 ) . محمّد هادى ميرلوحى ، همان ، ص 200 .
( 69 ) . همان ، ص 214 .
( 70 ) . دارابى ، مقامات السالكين ، ص 323 .
( 71 ) . همان ، ص 337 .
( 72 ) . همان ، ص 427 .
( 73 ) . همان ، ص 359 .
( 74 ) . همان ، ص 362 .
( 75 ) . همان ، ص 402 .
( 76 ) . طبعاً مقصود دارابى ، نظر محقّق در كفايه است ، كما اين كه در جاى ديگرى از
فيضنامه ( فارسى ) — صفحة 164
مساهمون: محسن ناجي نصرآبادى
ص١٦٤